Cameron Diaz en Toni Collette als kijvende zussen leveren superieur sentiment op, mede dankzij Shirley MacLaine.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Regisseur Curtis Hanson stapt schijnbaar moeiteloos over van het ene genre op het andere. Met The River Wild maakte hij een spannende thriller, met nota bene Meryl Streep als actieheldin. L.A. Confidential was een klassieke film noir, die Hanson een terechte (script-)Oscar opleverde. Wenkbrauwen werden even gefronst toen de rijpe vijftiger Eminem ging regisseren, maar ook 8 Mile pakte verrassend sterk uit. Met In Her Shoes verlegt Hanson zijn terrein naar de tragikomedie en de typische vrouwenfilm- en ook dat blijkt Hanson (60 inmiddels) in zijn vingers te hebben.

Strontlazarus

Even lijkt In Her Shoes een Amerikaanse variant op Bridget Jones te worden. Het bebrilde lelijke eendje Rose (Toni Collette) belandt in bed met haar baas en wil die one-night stand graag met bewijsmateriaal staven. Dat levert een grappige scène op met een camera, en uiteraard een mislukte foto. Very Bridget Jones, indeed. Maar Bridget had geen zus die ze midden in de nacht moest ophalen omdat ze strontlazarus op een middelbare school-reünie de wc heeft ondergekotst. Deze Maggie (Cameron Diaz) heeft nooit een vak geleerd - dat hoeft ook niet als je zo mooi bent. En Maggie weet haar charmes goed te gebruiken, blijkt wanneer ze Rose's one-night stand de volgende morgen bijna meteen versiert.

Maar ja, schoonheid vergaat, houdt Rose haar jongere zus moederlijk voor, bij gebrek aan echte moeder. Die stierf namelijk toen de zusjes jong waren en dat gemis is het enige wat hen bindt- naast een passie voor schoenen én dezelfde schoenmaat. Rose koopt regelmatige dure stappers als troost: ze passen namelijk altijd, in tegenstelling tot kleren. En Maggie mag ze graag lenen, om ze met afgetrapte hak of ondergekotst terug te brengen. Dat leidt tot ruzies, maar een andere misstap van Maggie resulteert in een echte breuk. Rose gooit haar eruit, waarop Maggie afreist naar de grootmoeder waarvan ze sinds kort weet dat ze die heeft.

Bejaardentehuis

Dat is het moment waarop Shirley MacLaine haar intrede doet om de beide jongere comédiennes bijna van het doek te spelen. Haar koele ontvangst van Maggie in het luxe bejaardencomplex waar ze woont voorspelt weinig goeds. Maar de kijker zal desondanks met een warm gevoel de zaal verlaten. Want In Her Shoes is een feelgood-movie, maar dan wel een van topkwaliteit. De dialogen zijn goed geschreven zonder dat de personages zich voortdurend in meesterlijk bedachte one-liners uitdrukken; het sentiment is goed gedoseerd en werkt zonder dat de kijker zich gemanipuleerd voelt, zoals bij mindere tranentrekkers het geval is.

Dat de film twee uur duurt is geen bezwaar: de tijd wordt goed benut door personages tot hun recht te laten komen in plaats van door omslachtige misverstanden en andere hindernissen. En In Her Shoes biedt als chick flick ook voor mannen prima amusement- al zullen die zich niet graag naar een 'meidenfilm over schoenen' laten meeslepen.

Het Parool: "Geestig soms, roerend ook en stellig romantisch genoeg om er een probleemloos avondje voor uit te trekken met vrouwen onder elkaar."
De Volkskrant: "een vermakelijke en soms ontroerende zoektocht naar houvast en geluk"
In 80 zalen