Fraai gemaakte poppenfilm waarin een schuchtere jongen per ongeluk met een lijk trouwt- typisch Tim Burton dus.

Bekijk video: Modem/ Breedband

Bekijk video: Interview Tim Burton
Modem/ Breedband

Twaalf jaar geleden produceerde Tim Burton met The Nightmare Before Christmas (geregisseerd door Henry Selick) zijn eerste avondvullende poppenanimatie. Rond 1980 had Burton, die ooit een blauwe maandag bij Disney werkte, zijn eerste korte animatiefilmpjes al gemaakt. Steevast speelden ze in het macabere universum waarin ook Burtons latere speelfilms zich zouden bevinden, van Edward Scissorhands tot zelfs Charlie and the Chocolate Factory. Corpse Bride is daar net als het eerdere Nightmare Before Christmas geen uitzondering op.

Knokige arm

De anti-held van de vermakelijke poppenfilm is Victor Van Dort, ingesproken door vaste Burton-kracht Johnny Depp. Hij wordt in een negentiende-eeuws stadje door zijn ouders uitgehuwelijkt aan ene Victoria (stem van Emily Watson). Diens ouders zijn aan lager wal geraakte adel die geld nodig hebben; Victors ouders juist nouveau riche, rijk geworden in de vishandel en nu hengelend naar een adellijke titel. De ouders haten elkaar, en aan de huwelijkspartners is niets gevraagd. Maar als door een wonder voelen de twee schuchtere types zich tot elkaar aangetrokken. Waarmee het huwelijk zowaar in ieders voordeel zou zijn.

Maar uiteraard komt er iets tussen, anders was dit een korte film geworden. De nerveuze bruidegom slaagt er bij de generale repetitie namelijk niet in zijn huwelijksgeloftes foutloos op te dreunen. Hij besluit in het bos te oefenen op een dorre tak. Doch dit is geen tak maar de knokige arm van de vervloekte Corps Bride (stem van Helena Bonham Carter), die boven haar graf uitgroeit. En zodra Victor de ring over haar knekels schuift is hij getrouwd én meteen verbannen naar de onderwereld.

Déjà vu

Dan zijn we weer in Burton-universum beland, waar de doodshoofden vrolijk zingend over de grond rollen zonder dat de film overigens te eng voor de kinderen wordt. Maar hoe knap de film ook is gemaakt, hij ontkomt niet aan een déjà vu-effect, vanwege de vaste Burton-elementen. En qua vernuftige vondsten legt Corps Bride het weer af tegen Wallace & Gromit and the Curse of the Were-Rabbit, een poppenfilm die ook op een geestige manier horror-elementen gebruikte (en waar Helena Bonham Carter eveneens een bijdrage aan leverde). Corpse Bride is zeker vermakelijk en bewonderenswaardig, maar een meeslepend sprookje zoals The Nightmare Before Christmas wordt het nooit.

Het Parool: "verrukkelijke types"
De Volkskrant: "sprankelend dodenrijk (..) talrijke grapjes en woordspelingen"
In 15 zalen