Martin Koolhoven hecht meer waarde aan de emotie die hij in zijn films toont, dan de boodschap die wordt doorgegeven. "De realiteit heeft geen artistieke waarde voor mij", zegt hij in HP/De Tijd.

"Je kunt een boodschap doorgeven en laten beklijven doordat je er een emotie aan koppelt. Ik vind die boodschap niet zo belangrijk, ik vind die emotie belangrijk (…) uiteindelijk wil ik een waardevolle emotie geven."

Koolhoven (Het schnitzelparadijs, Oorlogswinter, Brimstone) onderbouwt zijn mening door naar het programma Spoorloos te verwijzen: "Daar komt een ouder in voor die zijn of haar zoon of dochter dertig jaar niet heeft gezien. Ze komen elkaar tegen, heel emotioneel, en dan ga je huilen. Dat is een vluchtige emotie, omdat je namelijk niet echt emotioneel geïnvesteerd hebt in die persoon. Je hebt geen betrekking met hem of haar. Je emotieknopjes worden slechts aangezet."

Volgens de filmmaker huilt de kijker in dat specifieke geval vooral om zijn eigen emotie en om wat hij in het fragment projecteert: "Dat is niet iets dat bij je blijft. Een waardevolle emotie is daarentegen als je betrokken bent bij een hoofdpersoon."

'Ik neem jou mee in de emotie van de hoofdpersoon'

De vijftigjarige Koolhoven is dat, naar eigen zeggen, het beste gelukt in zijn film Oorlogswinter uit 2008.

"Ik neem jou mee in de emotie van de hoofdpersoon. En uiteindelijk maak jij die emotionele reis mee, en dan heb je een surrogaatbeleving meegemaakt, denk ik. The best thing next to the real experience. Dat raakt je als persoon."

De regisseur wil vooral dat de kijker inzicht krijgt in de menselijke conditie van de personages in de film. "Dat is belangrijker, ja, dan een boodschap krijgen van je moet dit of je moet dat."

Koolhoven, die internationaal groot succes boekte met zijn film Brimstone, is op dit moment bezig met zijn nieuwe film over het naoorlogse Jakarta: "Ik wil iets vertellen over de menselijke waarheid en ik gebruik de Indonesische achtergrond omdat die volgens mij het best past bij mijn verhaal."