Ontstellend slechte road-movie over drie dolgedraaide meiden en hun slachtoffer, Tygo Gernandt.

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Het getuigt niet zozeer van moed als wel van lemmingeninstinct om in de week van Schnitzelparadijs nóg een Nederlandse film uit te brengen die zich op een jonge doelgroep richt met eveneens een rol voor Tygo Gernandt. De keuze wordt simpel: nu gewoon gezellig naar Het Schnitzelparadijs en die Joyride hooguit op dvd inhalen als je van de winter erg melig bent en echt niets beters te doen hebt.

Bizarre keuzes

Want Joyride, een mislukte kruising tussen The Delivery en Amazones (ook al geen klassiekers), is een ontstellend slechte film. Drie vriendinnen gaan onder aanvoering van de gothic punkster Joy (Peggy Vrijens) met een gepikte auto naar Nice om daar hun geluk te beproeven in een modellenwedstrijd. In haar Joyride sleept Joy (hoe kom je erop) twee kassameisjes, mee de dozige Roos (Dorien Haan) en de brutale Chantal (Georgina Verbaan).

Waar de vriendschap van dit drietal op is gebaseerd wordt nooit duidelijk, noch wat hen drijft om soms bizarre keuzes te maken. Want onder het mom van 'verrassende plotwendingen' blijken ze alledrie anders in elkaar te zitten dan op het eerste gezicht lijkt, maar een karaktermotivatie daarvoor wordt nooit gegeven. Wel wordt een mythe over drie maagden in een oud-franse stad tot vervelens toe herhaald. Dat Verbaan van het drietal de beste acteerprestatie neerzet is een vriendelijker manier om te zeggen dat de twee andere actrices ronduit erbarmelijk zijn.

Geboeide Tygo

Ironisch genoeg worden ze compleet van het doek gespeeld door de enige man met meer dan twee regels tekst, de ontvoerde eigenaar van de auto (Tygo Gernandt). Aanvankelijk krijgt de letterlijk geboeide Kalfwinnaar weinig dankbaars te doen, maar in de tweede helft van de film trekt hij de film volkomen naar zich toe, terwijl hij alleen zijn hoofd kan bewegen. Desondanks is het enige bezienswaardige aan Joyride de rode oldtimer waarin de cast rijdt -dat doet het altijd goed op film- en het glooiende Franse landschap, dat weer fraai aansluit op het immer prominent in beeld gebracht decolleté van Georgina Verbaan.

Regisseur Herrebout distantieerde zich bij de presentatie van de film overigens nog voor zijn debuutfilm, De Zeemeerman (1996), die volgens hem door producent Rob Houwer was verpest. Joyride moeten we als zijn échte regiedebuut beschouwen. Helaas voor Herrebout is zijn tweede 'debuut' al bijna net zo slecht, maar nu kan hij niemand meer de schuld geven.

Het Parool: "een film die zich in een niemandsland bevindt (..) niets doet er toe (..) groteske puberfilm"
De Volkskrant: "een treurigstemmend misbaksel"
In 21 zalen