Redelijke maar wat overbodige terugkeer van Romero naar het zombiefilmgenre, na zijn eerdere zombietrilogie.

Met Night of the Living Dead (1968), Dawn of the Dead (1978) en Day of the Dead (1985) introduceerde George A. Romero zombies bij het Amerikaanse publiek. Zijn horrorfilms bevatten behalve een hoop smerigheid immer een maatschappijkritische boodschap. Want hoeveel verschilden de zombies eigenlijk van levende consumenten die als koopzieke lemmingen door een winkelcentrum banjerden? Hoe dan ook, toen zombies vorig jaar een comeback maakten dankzij de remake van Dawn of the Dead en de geestige parodie Shaun of the Dead vond Romero het hoog tijd om zelf ook weer eens een bijdrage aan het genre te leveren.

Blaasorkestje

Vandaar dat de horrorfans nu worden getrakteerd op Land of the Dead, een wat overbodige aanvulling op Romero's trilogie, maar daarom niet minder smakelijk. Het eerste kwartier is in zijn gruwelijkheid van grote schoonheid. Zombies wachten in een verder verlaten stadje op vers mensenvlees en bezigen zich in de tussentijd met gewoontehandelingen, zoals het blaasorkestje in een muziekkapel. De rust wordt wreed verstoord, allereerst door vuurwerk, iets waar de zombies hun ogen niet vanaf kunnen houden, en vervolgens door de komst van een groepje springlevende vrijbuiters. Zij hebben het vuurwerk afgestoken om zo ongestoord zombies af te kunnen knallen en winkels leeg te kunnen roven. Alleen een enorme negerzombie genaamd Big Daddy lijkt zijn vuurwerk-instincten te kunnen onderdrukken.

Navelpiercing

Het 'Land van de Dood' is onderverdeeld in duidelijke gebieden: een hermetisch afgesloten gebied, beheerd door de corrupte Kaufman (Dennis Hopper), waar alleen de rijken wonen, en een relatief veilig gedeelte van de stad, waar de minder bedeelden wonen. Daarbuiten hebben de zombies het voor het zeggen. Avonturier Cholo (John Leguizamo) beweegt zich met zijn grote mond redelijk vrij door alledrie de gebieden, totdat Kaufman zijn diensten niet langer nodig heeft en hem afdankt als een afgekloven sigaar. Cholo zint op wraak, maar een grotere bedreiging is intussen Big Daddy, die met een legertje zombies naar de stad trekt, en zich door hekken en rivieren niet laat weerhouden.

Vooral het beeld van de uit water oprijzende zombies is erg fraai, en een shot van een navelpiercing die wordt uitgerukt mist zijn effect evenmin. Maar verder biedt Land of the Dead weinig nieuws, al is het altijd prettig om te zien dat de oude Romero op zijn 65e het genre nog steeds in zijn vingers heeft.

Het Parool: "een minder geslaagde horrorfilm dan Romero's eigen Night en Dawn"
De Volkskrant: "De maatschappijkritiek is niet al te subtiel (..) toch werkt Land of the Dead wel"
In 16 zalen