Een coole casting en een bekende serienaam is niet genoeg om een aardige kaskraker te maken

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

De populariteit van Dukes of Hazzard werd vorig jaar bezegeld met een op de serie geënte Nederlandse commercial. Dat de tv-serie een klassieke status heeft is eigenlijk verbazingwekkend, want elke Dukes-aflevering kent dezelfde opbouw. De neven Bo en Luke, snelheidsduivels en illegale drankstokers, weten met behulp van hun welgevormde nicht Daisy steevast uit handen te blijven van de politie, onder leiding van de corrupte Boss Hogg.

Rouwdouwers

De filmversie is niet anders van opzet en geeft de fans dus wat ze willen: een flinterdun en supermelig verhaaltje waarin het vooral om knokpartijen en achtervolgingen draait, afgewisseld met flauwe grappen en een schaars geklede Daisy Duke. De sterkste troef van de filmversie is de casting.

Neven Bo en Luke worden gespeeld door rouwdouwers Seann William Scott (American Pie) en Johnny Knoxville (Jackass); nicht Daisy door sexy zangeres Jessica Simpson, die haar gebrekkige acteertalenten compenseert met haar fraaie vormen. De doelgroep van de film bestaat dan ook voornamelijk uit mannelijke pubers, aangevuld met autofetisjisten die kwijlen bij de aanblik van de General Lee (een '69 Dodge Charger). Kleine rollen zijn weggelegd voor een relaxte Willie Nelson als goedzak Uncle Jess en een schmierende Burt Reynolds als Boss Hogg.

De Kameleon

Daarmee zijn de voornaamste pluspunten meteen op, want het verhaaltje zou net genoeg zijn om een televisie-aflevering mee te vullen. Natuurlijk dient het plotje slechts als kapstok voor grappen en actiescènes, maar die vallen ook nog eens tegen. Wanneer Knoxville op een brandkast achter een auto aan wordt gesleept doet dat eerder aan een Jackass-restje denken dan aan een verse grap.

Alleen de bloopers zijn leuk, en dat geeft te denken: hopelijk ook in Hollywood, waar men eens zou moeten beseffen dat een coole casting en een bekende serienaam niet genoeg is om een aardige kaskraker te maken. Dukes of Hazzard is De Kameleon, maar dan voor pubers en autofanaten.

Het Parool: "één groot brok overbodigheid (..) ruim anderhalf uur dooremmerend flutverhaaltje (..) pijnlijk onleuke scènes"
De Volkskrant: "ongeïnspireerd, nietszeggend vertier (..) een platte demonstratie van commercieel opportunisme"
In 50 zalen