Langverwachte verfilming van cultboek uit de jaren zeventig doet wat gedateerd aan maar heeft ook genoeg geestige momenten.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Een beetje rugzaktoerist had in de jaren tachtig 'the guide' op zak, zeker wanneer de trekker van Britse komaf was. En met 'the guide' werd geen gewone reisgids bedoeld, maar The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, kortweg HHGG of H2G2 voor de echte nerds. Het cultboek van Douglas Adams ontstond in 1978 als radioshow, werd vervolgens in boekvorm gegoten en begin jaren tachtig tot tv-serie bewerkt. Adams schreef uiteindelijk vijf delen van zijn hilarische handboek, maar zijn gedroomde filmversie maakte hij niet meer mee: De Britse schrijver overleed vier jaar terug, na bijna 20 jaar lang vele scriptversies van de HHGG-film door zijn handen te hebben zien gaan.

Intergalactische snelweg

Dat de film er uiteindelijk toch is gekomen is een ode aan Adams, die science fiction en humor combineerde voordat Ghostbusters en Men in Black dat deden. Sterker nog: de tweehoofdige alien uit Men in Black doet verdacht veel denken aan de eveneens tweehoofdige Zaphod Beeblebrox uit HHGG. En net als in Men in Black wordt buitenaards met alledaags gecombineerd, in een universum waar alles wat vreemd is als doodnormaal wordt beschouwd.

Centraal personage ('held' zou een te groot compliment zijn) is Arthur Dent (Martin Freeman, beter bekend als Tim uit The Office), een gewone Brit die er op een ochtend achterkomt dat zijn huis moet wijken voor een snelweg. Zijn vriend Ford Prefect (Mos Def) 'troost' hem met het nieuws dat later die dag de hele aarde zal moeten wijken voor een intergalactische snelweg. En Ford deelt tussen neus en lippen ook nog even door dat hij eigenlijk ook een alien is. Voor Arthur dit schokkende nieuws kan bevatten is hij, vlak voordat de aarde explodeert, al met Ford meegelift in een ruimteschip. En dan beginnen de ruimte-avonturen van de Brit -nog steeds in ochtendjas gekleed- pas echt.

Handdoek

Het uitgangspunt was destijds in feite slechts een kapstok om de meest idiote sketches rond buitenaardse wezens en omgekeerde logica aan op te hangen. Zo zweert Ford bij een handdoek als onmisbaar attribuut bij ruimtereizen. Waarom wordt uitgelegd door de Gids, bij monde van Stephen Fry, aan wie droge stiff upper lip-humor wel is besteed. Hij verhaalt als verteller over bureaucratische buitenaardse wezens en de filosofische vraag naar de oorzaak van alles, waarop het antwoord verrassend simpel blijkt.

Freeman is een prima 'straight man' tegenover de fratsen van Sam Rockwell (eerder te zien in de sf-parodie Galaxy Quest) als Zaphod Beeblebrox. Ook Bill Nighy is grappig als de bescheiden planeten-ontwerper Slatribartfast, maar de voor de film aangedikte romance tussen Arthur en Trillian (Zooey Deschanel) overtuigt weer minder.

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy is een onevenwichtige film, waarin de melige grappen soms werken maar vaker nog gedateerd aandoen, wat onvermijdelijk is aangezien de oorspronkelijke Gids uit de nadagen van Monty Python dateert. Adams zal zich in zijn graf omdraaien, maar het moet gezegd worden: Men in Black was -met dank aan het pionierswerk van HHGG- leuker. Maar fans van Douglas kunnen tevreden zijn met een filmversie die grotendeels in de geest van de bedenker is.

Het Parool: "lange reeks malle avonturen (..) koddige personages (..) lichtvoetige toon"
De Volkskrant: "geestige, sympathieke, maar ook wat landerige film (..) goedgemutste wanorde"
In 39 zalen