In De Dirigent, van de hand van Maria Peters, is Antonia Brico de vrouw waar alles om draait. Zij is de eerste vrouwelijke dirigent in de jaren twintig van de vorige eeuw. Op het oog een interessant verhaal voor een film, maar volgens recensenten slaat de regisseur door in haar liefde voor het verhaal.

NRC – 2 sterren

"Je wilt De Dirigent graag goed vinden: Brico’s verhaal is tijdig en relevant. Maar de film komt nooit echt tot leven. Dat begint al met het setdesign: ondanks art-decomeubels en waslijnen met witte onderbroeken duurt het lang voor je beseft dat dit Californië in de jaren twintig voorstelt."

"De spanningsbogen van De Dirigent zijn keurig gemetseld, maar niet altijd even noodzakelijk: Brico’s zoektocht naar haar biologische moeder is er één te veel. Net als bij haar film Sonny Boy haalt Maria Peters’ hang naar compleetheid de vaart er soms uit."

Lees hier de hele recensie

De Volkskrant - 3 sterren

"Misschien heeft Peters wel te veel liefde voor haar onderwerp. Het scenario van De Dirigent was gebaat geweest bij strengere keuzes. Om haar onderwerp voor een zo groot mogelijk publiek interessant te maken, wil ze van De Dirigent bijvoorbeeld ook een groots liefdesverhaal maken. Dat is overbodig, en acteur Benjamin Wainwright (A Quiet Passion) is eigenlijk te stijf tegenover Christanne de Bruijn – wat moet zo’n sprankelende vrouw nou met hem?"

"Het geeft het verhaal van De Dirigent soms zoiets gekunstelds dat het fictiever lijkt dan het in werkelijkheid is. Bovendien dreigen al die bij­zaken de interessante hoofdlijn onder te sneeuwen. Want de sterkste scènes zijn die waarin Brico het ene na het andere obstakel overwint; de manier waarop zij als vrouw een voet tussen de deur weet te wurmen. Ze slaat handtastelijke mannen van zich af, blijft standvastig. Peters haalt met haar film zo niet alleen een interessante vrouw uit de vergetelheid, maar kiest in tijden van #MeToo en discussies over het glazen plafond een in de kern juiste film op het juiste moment."

Lees hier de hele recensie

Het Parool - 3 sterren

"Zo krachtig als de scènes over Antonia's carrière soms zijn, zo slap en bouquet­romannerig voelen de onderonsjes met Thomsen. De relatie tussen Antonia en haar stiefmoeder heeft juist te veel contrast. Annet ­Malherbe, opgezadeld met houterige dialogen, gaat volledig over de top als vrekkig secreet."

"Op visueel vlak overtuigt De Dirigent wel. De film straalt luxe uit, met prachtige kleuren, een schitterende ­belichting en decors die aan Hollywoodfilms van weleer doen denken. ­Peters probeert niet te verbloemen dat ze in een studio draaide, maar omhelst de romantiek van geschilderde achtergronden. Het is in combinatie met Antonia's urgente strijd net ­genoeg om de aandacht vast te houden."

Lees hier de hele recensie