Nieuwe versie van het ruim een eeuw oude science fictionverhaal van H.G. Wells. Buitenaardse wezens bezetten de aarde, maar hebben niet op Tom Cruise gerekend.

Voor een onverwoestbaar sf-verhaal uit de negentiende eeuw (!) is War of the Worlds opvallend weinig verfilmd. In de jaren vijftig was er een Koude Oorlog-versie waarbij het Rode Gevaar van Mars kwam, terwijl Hollywood eigenlijk de Russen bedoelde. En in de gemoderniseerde versie van Steven Spielberg is de eerste reactie van de jongste hoofdrolspelers: terroristen!

Noodweer

Die jonge hoofdrolspelers zijn de kinderen van Ray (Tom Cruise), een eenvoudige havenarbeider uit New Jersey die een zootje van zijn huis en zijn huwelijk heeft gemaakt. Dochter Rachel (de wederom indrukwekkende Dakota Fanning) en puberzoon Robbie (Justin Chatwin) zijn dan ook niet erg vrolijk wanneer ze door hun moeder (Miranda Otto in een kleine rol) worden afgezet bij pa, die net uit de nachtdienst komt. "Pas goed op ze" zegt Ray's ex-vrouw wat betuttelend, niet wetende wat het gebroken gezin te wachten staat.

Want wat eerst nog een bizar onweer lijkt te zijn, blijkt meer te behelzen dan noodweer. Alle apparaten weigeren ineens dienst, van auto's tot horloges- een videocamera doet het eigenaardig genoeg nog wel. En op de plek in het asfalt waar de bliksem tientallen keren insloeg komt ineens een monster naar boven. Nieuwsgierigheid dwingt Ray en andere omstanders nog niet tot vluchten, tot het monster dodelijke laserstralen begint af te vuren. Ray weet ternauwernood naar huis te vluchten, waar hij aankomt onder de as van degenen die minder gelukkig waren.

Hoeksteen

Ray schraapt zijn laatste restjes heldhaftigheid bij elkaar om met zijn kinderen te vluchten naar hun moeder in Boston, in de hoop dat ze daar veilig zijn. Ondertussen zaaien legers monsters dood en verderf en lijkt er geen verzet mogelijk. Zoals gebruikelijk vormt het -gebroken- gezin de hoeksteen van een Spielbergfilm. Als de aarde vergaat slaat de mensheid niet massaal aan het plunderen en richt ook geen orgies aan, nee: men kruipt in gezinsvorm bij elkaar. Gelukkig is Cruise in War of the Worlds vooral onderweg, en bezig zijn angstige dochter te kalmeren en zijn puberende zoon ervan te weerhouden terug te vechten.

E.T.

War of the Worlds is ouderwets amusement, dat sterk is opgebouwd maar niet de hele film spannend blijft. Een spektakelscène met een kapseizende veerboot is indrukwekkend, maar Spielberg is beter in details. Zoals een bloedstollende scène waarin Dakota in een schuilkelder door een buitenaardse zoekarm-met-oog wordt gevolgd. De confrontatie tussen het blonde meisje en het buitenaardse wezen lijkt de duistere keerzijde van de ontmoeting tussen en jonge Drew Barrymore en E.T. in de gelijknamige film. Maar de scène doet tevens denken aan de badkuipscène in Minority Report, waarin Cruise ook al onder regie van Spielberg op de vlucht was. Tja, buitenaardse wezens die aanvallen zijn niet meer origineel als toen H.G. Wells ze bedacht- Mars Attacks! en Independence Day liggen nog vers in het geheugen.

Cruise is goed als getergde vader, Dakota sterk als dochter, en Tim Robbins duikt ook nog even op in een paranoïde rolletje, maar al die inzet maakt deze War of the Worlds nog niet tot een klassieker.

Het Parool: "een herkenbaar hedendaagse nachtmerrie (maar) wanneer de spanning een kookpunt lijkt te bereiken neemt de regisseur steeds gas terug om de kijker te sparen."
De Volkskrant: "zijn rotsvaste geloof in het goede maakt Spielberg inhoudelijk weinig interessant"
In 113 zalen