Geestige nep-documentaire over een doorgedraaide house-dj op Ibiza die flipt als hij zijn gehoor kwijtraakt.

Ibiza is al tientallen jaren een party-eiland waar de eredienst van de house elke avond in gigantische clubs massaal wordt gevierd, met de dj's als hogepriesters. Frankie Wilde (Paul Kaye) is een van die dj's die al elf jaar als een god wordt vereerd op Ibiza. Hij heeft ook de bijpassende levensstijl: zijn ontbijt bestaat uit een lijntje coke en een glas whisky, zijn trophy wife is een fotomodel uit zijn eigen videoclip en vreemd gaan ze voortdurend, desnoods in dezelfde kamer.

Doorgesnoven Frankie beschouwt zichzelf tevens als de Imelda Marcos van de teenslippers en hangt graag de theorie op dat Ibiza van sperma aan elkaar hangt. Een warhoofd dus, met volle overgave gespeeld door Kaye, die we hier vooral kennen als Dennis the Pennis.

Doof

Zo'n wild leventje kan niet blijven goed gaan en Frankie Wilde krijgt een behoorlijke dreun wanneer blijkt dat hij aan één oor doof is geworden. Dat mixt verdomd lastig, en zijn optredens worden er dan ook niet beter op. Wanneer hij door een bizar ongeluk met twee Oostenrijkse hardrockers het laatste restje hoorvermogen in zijn andere oor kwijt raakt valt de bodem uit Frankie's bestaan. Hij draait nog meer door dan hij al was en raakt in een compleet geluidloos isolement. Hij sluit zich op in een gewatteerde tent of bindt vuurwerk rond zijn hoofd, wat hij vervolgens afsteekt. Is er nog redding voor Frankie Wilde? Jawel, en hij komt uit een onverwachte hoek.

Knaagdier

It's All Gone Pete Tong (de titel betekent zoveel als 'helaas, pindakaas' en verwijst naar een Engelse populaire dj) is een geestige mockumentary (nep-docu). De film is een kruising tussen Costa! (vanwege de clubcultuur op Ibiza), This is Spinal Tap (als mockumentary) en Sexy Beast (vanwege de hallucinaties van het manshoge knaagdier dat Frankie achtervolgt). En Paul Kaye is niet alleen grappig, hij slaagt er zowaar in je mee te laten voelen met de tragiek van egomaniak Frankie Wilde.

Het Parool: "ook al maakt het script er af en toe een potje van, Kaye zet een memorabele muziekfreak neer"
De Volkskrant: "enkele aardige momenten, en een stampende soundtrack"
In 8 zalen