AMSTERDAM - Broeierig drama rond John Travolta en Scarlett Johannsson begint veelbelovend maar eindigt larmoyant.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

De laatste keer dat we John Travolta zagen was hij nog goedgekleed en cool in Be Cool. Heel anders is zijn rol als de grijzende Bobby Long: wanneer we hem voor het eerst zien is hij sjofel gekleed, mist een schoen en is overdag al stomdronken. Daar heeft hij die dag misschien nog een goede reden voor -een begrafenis van een goede vriendin, Lorraine- maar het blijkt al snel vaste prik voor de alcoholistische Bobby.

De behoorlijk gesjeesde ex-literatuurprofessor woont in broeierig New Orleans samen met een vroegere student (Gabriel Macht), die ook al aan de drank is. De belezen drankorgels bestoken elkaar tussen het drinken door met literatuurcitaten.

Drank

Een paar honderd kilometer verderop, in het al even zwoele Florida, hangt Pursy (Scarlett Johansson) lusteloos rond in haar trailer, en eet pindakaas met M&M's. Ze reageert echter als door een moerasmug gestoken wanneer haar vriendje tussen neus en lippen door vertelt dat Lorraine een paar dagen geleden is overleden; was hij even vergeten te vertellen.

Lorraine blijkt Pursy's moeder en hoewel de twee flink van elkaar vervreemd waren had ze dat graag op tijd voor de begrafenis geweten. Nu pakt ze meteen maar haar spullen en laat haar vriendje achter in zijn trailer. Bij het oude huis van haar moeder aangekomen treft ze de twee belezen dronkaards aan waarmee de kijker eerder al had kennis gemaakt. En die zijn niet van plan uit het huis weg te gaan, maar Pursy kan ook niet terug naar waar ze vandaan kwam. Dus tolereert het trio elkaar noodgedwongen, al wordt al snel duidelijk dat ze alledrie beter zullen worden van het nep-gezinnetje dat ze vromen.

Smartlap

A Love Song For Bobby Long leunt zwaar op de sfeer van broeierig New Orleans. Dat pakt aanvankelijk sfeervol uit, maar wordt er gaandeweg wel erg ingewreven, zeker door de schmierende Travolta. Het verhaal is aardig bedacht maar uiteindelijk erg voorspelbaar. Voor de twee geheimen die de film kent (wie is Pursy's vader en van wie is het huis eigenlijk) wordt zoveel tijd uitgetrokken dat de weinig verrassende antwoorden de kijker uiteindelijk koud laten.

A Love Song begint als een origineel deuntje, maar mondt uit in een smartlap. Wat erg jammer is, want toen Scarlett werd gekoppeld aan vijftiger Bill Murray leverde dat het prachtige Lost in Translation op. Er had dus meer gezeten in de combinatie van Johansson en Travolta.

Het Parool: "het regie- en scenariodebuut van Shainee Gabel moet het vooral hebben van de in Louisiana ruimschoots aanwezige couleur lokale "
De Volkskrant: "Maar de manier waarop literair alcoholisme en de romantiek van de vervallen huizen en oude cafés van New Orleans worden opgehemeld, neemt gaandeweg irritante vormen aan."
In 20 zalen