Bizar drama over een fictief Amerikaans plaatsje waar pacifisme en wapenliefde hand in hand gaan.

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Met Dogville liet Lars von Trier al merken weinig op te hebben met de mythe van de Amerikaanse Droom, ook al is de reisschuwe Deen nooit in Amerika geweest. Dat weerhield hem er niet van om voor landgenoot Thomas Vinterberg (Festen) een vlijmende satire te schrijven over pacifistische jongeren in een Amerikaans mijnwerkersstadje, die zich tot heuse wapenfetisjisten ontpoppen.

Wendy & Dandies

Hoofdrolspeler Dick (Jamie Bell uit Billy Elliot) wil geen mijnwerker worden en is daarmee al gebrandmerkt als loser- er staat hem in het stadje weinig anders te doen dan vakken vullen in de plaatselijke supermarkt. Gebogen gaat hij door het leven, tot hij in een speelgoedwinkel een pistool koopt, dat geen speelgoed blijkt te zijn. Al snel stapt hij kordater door het leven en via collega vakkenvuller Stevie leert hij de fijne kneepjes van de wapencultuur. Zijn eigen pistool doopt hij liefkozend Wendy.

Bill richt vervolgens een geheim genootschap op met een aantal andere jonge verschoppelingen uit het dorp (een jongen zonder benen, een meisje zonder borsten). Ze noemen zich de Dandies en oefenen in een afgelegen mijnschacht hun wapens, die ze liefkozend namen geven. Maar daarnaast blijven ze natuurlijk oprechte pacifisten: ze dragen ze slechts als morele steun en ze mogen nooit het daglicht zien, want dan komt 'hun' dodelijk aard naar boven.

Triggerhappy kids

Uiteraard gaat het toch mis, door de introductie van een buitenstaander. Deze vindt de ouderwetse outfits maar idioot en lapt de regels van de Dandies aan zijn laars. Jaloezie slaat toe bij Dick wanneer deze nieuweling zich aan zijn Wendy vergrijpt. Maar uiteindelijk zorgt een onbenullig pak koffie voor het onvermijdelijke bloedbad, dat leidt tot wild west-taferelen in het ooit zo suffe mijnstadje.

Het vermakelijke aan Dear Wendy is dat de satire flinterdun wordt opgediend, zodat je met de naïeve jongelingen en hun ondergrondse fantasiewereld blijft meeleven. De goedbedoelde voice-over van Dick heeft in wezen hetzelfde effect als de jeugdige verteller in Vernon God Little, ook al over triggerhappy kids. Sommige Amerikanen zullen wel weer het schuim op hun lippen krijgen door deze Deense aanslag op de verworvenheden van het vrije wapenbezit, maar Dear Wendy vermaakt én stemt tot nadenken.

Het Parool: Met Dear Wendy schiet Von Trier, om in de filmsfeer te blijven, in eigen voet."
De Volkskrant: "Thomas Vinterberg heeft een indrukwekkende Lars von Trier-film gemaakt."
In 14 zalen