Beklemmend en ingetogen drama over een eenzaat die een wanhoopsdaad beraamt. Prachtrol van Sean Penn.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Een rotsvast geloof in de Amerikaanse droom kan behoorlijk verkeerd aflopen. Dat bewijst The Assassination of Richard Nixon, geïnspireerd op ware gebeurtenissen. Desondanks luidt de ondertitel 'the mad story of a true man' en niet andersom. En levensecht mag de true man die Sean Penn in deze film neerzet zeker worden genoemd. Zijn Sam Bicke zit hopeloos in de knoop met zichzelf.

Zijn huwelijk met Marie (Naomi Watts) is op de klippen gelopen en zijn nieuwe baan als verkoper van kantoorartikelen moet wel op een ramp uitlopen. Bicke is niet uit het gladde verkoperschout gesneden, wat heet: zijn sociale vaardigheden zijn minimaal en liegen kan hij al helemaal niet. Dat zijn behoorlijke handicaps wanneer je in een showroom staat.

Zandkorreltje

Dat dit verkeerd gaat aflopen zien we al aan het begin van de film, wanneer Bicke in februari 1974 uit zijn auto stapt, op weg naar een vliegveld. In een brief kondigt hij aan een daad te gaan stellen. "ik ben maar een zandkorreltje op het strand dat Amerika heet, maar ik zal bewijzen dat elk zandkorreltje een verschil kan maken." En ook de titel geeft al aan in welke richting we de wanhoopsdaad moeten zoeken.

Het verhaal gaat dan terug naar een jaar eerder, toen Bick met zijn baantje als verkoper vol goede moed aan een nieuw leven begon. Van zijn boertige baas leert hij dat Nixon de grootste verkoper is: hij heeft tot twee keer toe de presidentsverkiezingen gewonnen met een belofte (Amerika uit Vietnam) die hij niet is nagekomen. Bicke denkt daar anders over, doch zwijgt om niet meteen zijn baas tegen de haren in te strijken. Maar op dat moment is het zaad van zijn latere wanhoopsdaad al gezaaid.

Taxi Driver

The Assassination of Richard Nixon roept onwillekeurig vergelijkingen op met Taxi Driver (1976), waarin ook al een in zichzelf gekeerde eenling, Travis Bickle, een aanslag beraamde om een daad te stellen. Zelfs de namen lijken op elkaar. Toch doorstaat The Assassination of Richard Nixon de vergelijking met Martin Scorsese's bijna dertig jaar oude klassieker prima, en dat is vooral te danken aan Penn.

Hij zet weer eens een geweldige rol neer als een man die zo graag ergens bij wil horen dat hij zich bij de Black Panthers wil aansluiten. Als deze daar begrijpelijk niets voor voelen stelt hij voor om hun naam om te dopen tot Zebra's, om zo hun ledental te kunnen verdubbelen. Als het niet zo tragisch was zou het dolkomisch zijn. Watts is al net zo sterk en Don Cheadle briljant als altijd in een bijrol. Zware kost voor de meimaand, maar wel een geweldige film.

In 12 zalen