Tiener Tobey wordt super-spin in geslaagde stripfilm

Twee maanden (al lijkt het langer) na de Amerikaanse première landt Spider-Man eindelijk ook in de Nederlandse bioscopen. En zelfs na het wachten en alle voorpubliciteit die daarbij hoorde valt de film niet tegen. Het verhaal zal inmiddels wel overbekend zijn: tiener wordt superheld na spinnenbeet.

De sullige Peter Parker (een innemende Tobey Maguire) wordt op een schoolreisje gebeten door een genetisch gemanipuleerde spin. Thuisgekomen blijkt meer aan de hand dan tienerhormonen: hij verandert, net als Jeff Goldblum in The Fly. Hij wordt sterker, gaat beter zien en is ineens in staat tegen muren op te klimmen.

Reflexen

Daarnaast worden zijn reflexen onvoorstelbaar snel, zoals zijn buurmeisje Mary Jane (Kirsten Dunst) op school merkt als ze met haar dienblad struikelt en Peter haar razendsnel opvangt.

Peter heeft stiekem een oogje op Mary Jane, maar ze ziet hem niet staan. Nog niet, maar als Peter later zijn strakke spinnenpak aan heeft en haar tot tweemaal toe uit een benarde situatie redt is Mary Jane onder de indruk van haar redder. Maar ja, dat onder dat masker dezelfde Peter schuilgaat weet Mary Jane weer niet...

Zelfgenaaid spinnenpakje

Sam Raimi, die eerder Darkman maakte, weet in Spider-Man precies de goede toon te treffen. Wie meteen aktie-spektakel verwacht komt bedrogen uit, want Raimi trekt eerst een uur uit om Peter zijn metamorfose door te laten maken.

Dat is ook het leukste uur van Spider-Man, want erg handig is Peter niet met zijn nieuwe super-gaves. Hij gebruikt ze ook eerst om aan geld te komen in en worstelwedstrijd, net als Wolverine in X-Men, ook al naar een strip van Stan Lee. Peter treedt in de worstelring aan in een hilarisch zelfgenaaid spinnenpakje, dat er net zo lullig uitziet als het Batman-kostuum uit het midden van de jaren zestig.

Als Peters oom bij een overval wordt gedood beseft Peter dat 'grote kracht grote verantwoordelijkheid met zich meebrengt', zoals zijn oom kort voor zijn dood zei. Peter gaat zijn super-gaven tegen de misdaad inzetten. Dat is niets te vroeg, want elders in New York ontpopt een rijke industrieel (Willem Dafoe) zich na een mislukt experiment tot de Green Goblin. Deze groene griezel wordt Spider-Mans eerste tegenstander van formaat.

Dat de Green Goblin Times Square met bommen bestookt wekt (in tegenstelling tot het cynische Bad Company) geen vervelende associaties met 11 september. Daarvoor is de strip-context te overduidelijk. Zoals Willem Dafoe op zijn surfboard een strip-schurk is en de hoofdredacteur van de krant waar Peter voor gaat werken een wandelend stripfiguur.

Spider-Man is film-amusement dat zijn achtergrond als strip niet verloochent maar tegelijkertijd triomfeert doordat Maguire als stripfiguur zelf niet van bordkarton is.

Het Parool

De Volkskrant

In 128 zalen.