Groots opgezet epos over de kruistochten, dat echter weinig toevoegt aan de epics waar we de laatste jaren mee verwend zijn.

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Ridley Scott komt de eer toe de zand en sandalenfilm weer nieuw leven te hebben ingeblazen met Gladiator (2000). Zonder Gladiator was er geen Troy, en geen King Arthur geweest. Wat veel bioscoopbezoekers niet eens zullen betreuren, aangezien deze epics behoorlijk teleurstelden. Aan Scott dus de taak het getaande vertrouwen op te krikken, met behulp van Orlando Bloom, die in Lord of the Rings en Troy bewees dat de kostuumfilm hem paste als een maatpak. Al hoefde hij toen niet de film in zijn eentje te torsen.

Godfrey van Ibelin

In Kingdom of Heaven begint hij als de eenvoudige smid Balian, zwijgzaam rouwend om zijn vrouw. Die heeft zelfmoord gepleegd na de dood van hun kindje en in het Frankrijk van de 12e eeuw wordt dat als een doodzonde gezien. Of dat al niet genoeg beroering voor één dag is komt er ook nog een groep kruisvaarders langs in het dorp, en stelt de leider daarvan, Godfrey van Ibelin (Liam Neeson) zich voor als de vader die Balian nooit heeft gekend. Hij biedt Balian een uitweg uit zijn ellende; een tocht naar Jeruzalem zal inspirerend werken. Balian slaat de uitnodiging af, maar is vervolgens alsnog gedwongen het dorp te verlaten wanneer hij in een woedeaanval de priester doodt die de halsketting met kruis van zijn vrouw heeft gestolen. De lijkenpikker beweert dat de zelfmoordenares toch zal branden in de hel, waarop Balian hem ook maar in het vuur van de smidse duwt.

Engelse Arabier

Net als in Gladiator weet Scott (dankzij het script van William Monahan) met deze introductie ingewikkelde en stoffige materie moeiteloos terug te brengen tot een persoonlijk dilemma, waarmee de hedendaagse toeschouwer zich eenvoudig kan identificeren. Dat is knap, maar de neiging tot simplificatie wordt te lang doorgevoerd: alles gaat Balian schijnbaar moeiteloos af. Een veldslag in het bos weet hij te overleven, ondanks geringe strijdervaring. Een paar scènes later zit hij alweer op de boot naar Jeruzalem, en ondanks een schipbreuk weet hij het beloofde land te bereiken. En de wetten van Hollywood mogen dan voorschrijven dat de internationale voertaal engels is, het blijft storend wanneer Balian (zelf een Fransman die engels spreekt) midden in de 12e eeuwse woestijn een Arabier treft die hem in het engels te woord staat. Zo hoeft Balian nauwelijks Arabisch te leren om zich staande te houden.

Jezusbaardje

Dat Balian voortdurend de wind mee heeft levert een absurde scène op wanneer hij in het rijk van zijn vader aankomt: een paradijs waarin joden, Arabieren en christenen naast elkaar leven. Er is alleen geen water, maar wanneer de nieuwbakken kasteelheer Balian van Obelin meehelpt met graven wordt de dorre grond in geen tijd omgetoverd tot een ware oase, alsof Balian met zijn Jezusbaardje de nieuwe Messias is.

Door Balian een steuntje in de rug te geven wordt verbloemd dat Bloom het charisma van Russell Crowe mist; Scott weet echter nauwelijks te verklaren waarom deze smid zich tot een geduchte vechtersbaas en briljant strateeg weet op te werken.

Uiteraard kent Balian ook tegenslagen. Hij had de invloed van de liberale kruisvaarders kunnen versterken door in het huwelijk te treden met de bekoorlijke Sybille, de zus van de melaatse koning (Edward Norton, die een vermakelijke Marlon Brando-imitatie achter zijn masker vandaan haalt). Maar de brave Balian wil zijn dode vrouw trouw zijn, ook al is dit in het voordeel van de bloeddorstige Tempeliers, de kruisvaarders die elke moslim over de kling willen jagen. Gekonkel, verraad en bloeddorst leidt uiteindelijk tot de belegering van Jeruzalem, het beoogde spektakelstuk van Kingdom of Heaven.

LOTR

Maar hier heeft Scott de pech dat de Lord of the Rings-trilogie hem op spektakelvlak heeft ingehaald: er zit geen scène tussen die we niet eerder hebben gezien. Hoewel er weinig films over de kruistochten zijn gemaakt moet je toch concluderen dat Kingdom of Heaven een overbodig epos is geworden, met een hoofdrolspeler die te licht is voor de zware rol die op zijn schouders rust. Alle epische elementen zitten erin, maar het geheel beklijft niet.

De Volkskrant: "blockbuster met twee gezichten"
Het Parool: "Kingdom of Heaven wil een rauwe ridderfilm zijn en niemand op de tenen trappen, en dat is een onmogelijke combinatie."