Fraaie en geestige film over een zomerliefde tussen twee meisjes uit verschillende klassen.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

De verschillen tussen de twee vrouwelijke hoofdpersonen van My Summer of Love zijn op het eerste gezicht onoverbrugbaar. De roodharige Mona (Natalie Press) woont boven een pub in Yorkshire en beweegt zich voort op een brommer zonder motor, die ze voor een tientje heeft gekocht van 'de zigeuners van de wormenboerderij. Ze ligt in het gras van de zomerzon te genieten als Tamsin (Emily Blunt) op haar ruin voorbij struint, vrij van de kostschool en behoorlijk verveeld in het kasteel waar ze woont.

De een woont boven de pub The Swan, de ander speelt Saint-Saëns The Swan op haar cello. Ondanks dat klassenverschil klikt het meteen tussen de twee, al waarschuwt Tamsin wel dat ze een slechte invloed op andere mensen heeft.

Afscheidswip

Ze hebben ook het een en ander te verwerken. Mona's enige familielid, haar broer -moeder leeft niet meer, haar vader heeft ze nooit gekend- is uit de gevangenis teruggekeerd als een Jezusfreak. Deze Phil (Paddy Considine) maakt van de pub een gebedshuis en richt een kruis op, boven op de helling bij het dorp, dat zelfs in de zomer troosteloos oogt. En Mona's getrouwde vriendje maakt het lomp uit na een afscheidswip waarvan Mona niet wist dat het een afscheidswip zou zijn.

Tamsin vertrouwt op haar beurt Mona in tranen toe dat haar zus Sadie aan anorexia is gestorven, haar moeder getikt is en haar vader met zijn secretaresse naar bed gaat. Maar ondanks al deze ellende wordt het vooral een zomer van veel kattenkwaad, nog meer luieren, veel drank, en een enkele paddestoel. De twee meisjes kunnen het al snel zo goed met elkaar vinden dat er meer dan vriendschap tussen hen groeit. Een vorm van liefde waar Jezusfreak Phil uiteraard het werk van de duivel in ziet.

Heavenly Creatures

My Summer of Love doet onwillekeurig denken aan Heavenly Creatures. Ook nu is er sprake van twee verliefde meisjes uit verschillende klassen wiens fantasie soms tot rare fratsen leidt, al ging Heavenly Creatures daar veel verder in. De overeenkomst is vooral uiterlijk, aangezien er niet zoveel zomerfilms met vrolijke meiden zijn gemaakt, althans buiten Frankrijk.

Wel bekruipt de kijker tegen het eind het gevoel dat deze zorgeloze zomer niet probleemloos zal kunnen eindigen. Tragisch wellicht, maar anders was My Summer of Love ook wel erg luchtig gebleven met zijn voornamelijk roze/oranje kleurenpalet. Nu is het een sympathieke film waarvan de onverwacht bittere nasmaak zorgt dat het verhaal nog langer blijft hangen. De film werd begin dit jaar bij de Britse Oscars tot beste Britse film uitgeroepen en versloeg daarmee onder meer Vera Drake en Harry Potter and the Prisoner of Azkaban.

Het Parool: "broeierige zomeridylle (..) van deze filmmaker zullen we meer horen"
De Volkskrant: "meeslepende verbeelding van de tienerwereld"
In 5 zalen