Onwaarschijnlijke paranormale thriller over een weduwnaar (Michael Keaton) die via televisie contact zoekt met zijn vrouw.

Bekijk video:
Modem/ Breedband

Aan het begin van White Noise vertelt schrijfster Anna (Chandra West) aan haar dolgelukkige man, architect Jonathan (Michael Keaton), dat ze zwanger is. Vervolgens neemt ze uitgebreid afscheid van hem, hoewel ze slechts een avondje weg gaat. De geoefende thrillerkijker weet dan al genoeg: stel de overlijdensadvertentie maar vast op, want die vrouw zien we niet meer levend terug.

EVP

En inderdaad wacht Jonathan tevergeefs tot zijn vrouw iets van zich laat horen. Ze is spoorloos verdwenen en blijft weken vermist. Wellicht is ze ontvoerd, want ze was een succesvolle bestsellerschrijfster. Wanneer een dikke man Jonathan achtervolgt denkt hij dat deze er meer van weet, maar het antwoord is verrassender: de dikke man, ene Raymond Price, krijgt berichten van Anna uit het hiernamaals. Jonathan wil niet geloven dat ze dood is, maar wanneer Anna na 5 weken dood aanspoelt en hij desalniettemin een bericht van haar ontvangt op zijn mobiel gaat hij overstag.

Jonathan bezoekt Raymond en krijgt uitleg over het fenomeen EVP: Electronic Voice Phenomena, ofwel Electronische stemmen fenomeen. Doden zoeken contact met levende nabestaanden via de witte ruis op televisie, legt Raymond uit. Jonathan zit al snel als een bezetene tv te kijken te videotapes af te luisteren, tot hij beet denkt te hebben. Tja: als je de hele avond naar sneeuw op een tv gaat zitten kijken ga je op den duur vanzelf iets zien.

Boe!

White Noise valt of staat ermee of de kijker in het verhaal mee gaat. Niet zozeer het EVP-gedoe zelf, want dat geloof je of geloof je niet, maar wat het script ermee doet. Net als het vergelijkbare Frequency uit 2000 is het voor de film niet genoeg dat er contact wordt gelegd met de doden: er moet ook nog een misdaad worden opgelost, en dat vergt teveel van het geloof van de kijker.

Waarom laat Jonathan bijvoorbeeld een heel concrete aanwijzing - een straatnaam- van een blind medium liggen, tot hij op een gure nacht eens op het idee komt deze onherbergzame straat te bezoeken? Dat de kijker desondanks regelmatig rechtop schrikt bij White Noise komt door de effectieve schrikeffecten: eerst laten ze je net als Jonathan indommelen bij een televisie, om je vervolgens ineens op te laten schrikken van een schim of een hard geluid. Dat werkt altijd, net als plotseling 'boe!' zeggen, maar ja: effectbejag is nog geen suspense.

Het Parool: "een kermisritje door een oud spookhuis dat een opknapbeurt nodig heeft"
De Volkskrant: "chaotische thriller"
In 61 zalen