Recensieoverzicht: Boekverfilming Het leven is vurrukkuluk 'te nostalgisch'

Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert is vijftig jaar na dato eindelijk verfilmd. Filmmaker Frans Weisz wilde de film al jaren maken, maar het lukte hem niet eerder. Recensenten vinden dat hij misschien wel te lang heeft gewacht.

De Volkskrant - Drie sterren

"Heeft Camperts verhaal, zo nadrukkelijk verbonden met de vroege jaren zestig, nog wel iets te zoeken in deze tijd? Weisz en scenarioschrijver Theo Nijland proberen die vraag op elegante wijze te beantwoorden. Hun versie van Het leven is vurrukkulluk is verankerd in het verleden én het heden. (...) Zo komt Het leven is vurrukkulluk nooit helemaal los van de grond, terwijl dat toch het doel lijkt van de makers: de kijker even optillen, een bevrijdende blik gunnen van bovenaf, op al dat gekrioel en geploeter daar beneden. Af en toe lukt dat, in een film waar onmiskenbaar met veel liefde aan is gewerkt."

Lees de hele recensie

AD - Twee sterren

"Soms wordt een boek te laat verfilmd. Dat zou het geval kunnen zijn met Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert uit 1961. (...) Het leven is vurrukkulluk maakt een frivole, geïmproviseerde, losbandige indruk, maar de kijker wordt niet echt geraakt door de achterhaalde avontuurtjes van deze jaren 60-types in het hedendaagse."

Trouw - Twee sterren

"De volharding om de film na al die tijd toch te maken, zegt iets over zijn (Weisz, red.) voorliefde voor het boek. Maar het verklaart misschien ook de nostalgie die als een verstikkende deken over de film ligt, waardoor het verhaal nergens tot leven komt en gaat sprankelen. (...) Ooit was het een goed idee om het Vondelpark neer te zetten als een aards paradijs of een tuin der lusten. Maar nu niet meer. Er is te veel gebeurd, we hebben te veel gezien. Als kijkers kunnen we niet meer terug naar de onschuld die Weisz hier bezingt. Het is tragisch, maar het is waar."

De Telegraaf

"Met sfeervolle zwart-witscènes uit de jaren zestig en de voice-over van Remco Campert zelf, trapt Het leven is vurrukkulluk veelbelovend af. Maar als na de begintitels het verhaal overspringt naar het heden (in kleur), wordt duidelijk dat de lyriek van Campert zich moeilijk laat verfilmen. (...) Maar het verhaal zelf verzandt al snel in een nostalgische, maar saaie en onsamenhangende ode, mede doordat de regisseur zijn sixtiesjeugd laat acteren in een hedendaagse setting vol smartphones, laptops en segways. Daarmee knuffelt Weisz ongewild zijn droomproject dood."

Het Parool - Geeft geen sterren

"De buitenwereld mag dan met de tijd zijn meegegaan, voor de personages en hun directe omgeving is het altijd 1961 gebleven. Het resultaat is een blijmoedige fantasiewereld die prima past bij de geest van het verhaal. Daarin ontmoeten de vrije jongens Mees (Reinout Scholten van Aschat) en Boelie (Géza Weisz) het Vlaamse meisje Panda (Romy Louise Lauwers), op wie ze onmiddellijk verliefd worden. (...) Als Mees, Boelie en Panda uit elkaar worden gehaald, begint de film echter te haperen. De relatieperikelen van het uitgebluste stel Etta en Ernst-Jan zijn veel minder bijzonder en het duurt ­behoorlijk lang voor Weisz de energie van het begin terugvindt."

Lees de hele recensie

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie