Voorspelbare maar goed gespeelde sportfilm over een basketbalcoach (Samuel L. Jackson) die een groepje nietsnutten weet te motiveren.

Er is nauwelijks een betere drill-instructor denkbaar dan Samuel L. Jackson. Met zijn dodelijke blik en sonore bas dwingt hij respect af, en hij is dan ook geknipt voor de rol van basketbalcoach in Coach Carter.

Als eigenaar van een sportzaak ziet Ken Carter met lede ogen aan hoe het team waarin hijzelf dertig jaar eerder schitterde, de Richmond Oilers, de ene partij na de andere verliest. En dan met name omdat de spelers meer tegen elkaar vechten dan tegen de tegenstanders. Wanneer de huidige coach het bijltje erbij neer gooit hoeft Carter niet lang te twijfelen en neemt hij drie maanden het middelbare schoolteam onder zijn hoede. En dat zal het zootje ongeregeld weten.

Push ups

Carters favoriete motto is "shut up or push up": wie brutaal is mag oprotten of een paar honderd push ups gaan doen. Hij geeft de eerste les zijn visitekaartje als een volleerde drill instructor af wanneer hij de grootste opschepper, ene Cruz, tegen de muur drukt. Maar hij motiveert bij voorkeur zonder fysiek geweld te hoeven gebruiken.

Zo laat hij de scholieren een contract tekenen dat hen dwingt ook andere lessen te volgen, en minimaal een voldoende te halen. Voor veel kansarme zwarte scholieren -en dus de meerderheid van het team- is basketbal de enige hoop op een goede toekomst, via een studiebeurs. En dus verwaarlozen de scholieren hun andere huiswerk, waarmee een alternatieve toekomst als dealer, gevangene of een voortijdige gewelddadige dood een stuk waarschijnlijker wordt.

Carter beult zijn team af, maar wanneer de eerste winstpartijen worden behaalt stijgt zijn populariteit snel. Zelfs bad boy Cruz, die eerder afhaakte, wil weer terug bij het team komen. Daar moet hij wel een onmenselijk aantal push ups voor over hebben, maar wanneer hij dat aantal nét niet dreigt te halen, valt de rest van het team hem bij. Hallelujah!

Dead Poets Society

Team-spirit, doorzettingsvermogen en opofferingsgezindheid: het is allemaal zo Amerikaans dat het in feite de hoofdrol speelt in deze sportfilm. Jackson maakt de clichés echter draaglijk, als de leraar die de leerlingen wijze levenslessen bijbrengt. Daarmee is het de basketbalvariant van Dead Poets Society, inclusief een vergelijkbaar 'o captain, my captain'-moment waarin de leerlingen het voor Carter opnemen, wanneer de schoolleiding hem laat vallen.

Met 2 uur en 15 minuten is het wel een hele zit, zeker voor niet van basketbal houdt. Want in die 9 kwartier worden zijlijntjes rond Carters zoon -die aanvankelijk op een betere school basketbalt- en een speler wiens vriendin zwanger is nauwelijks bevredigend uitgewerkt. Coach Carter is dus voor fans van Jackson én basketbal.

Het Parool: "het gebrek aan originaliteit is erg storend"
De Volkskrant: "duidelijke boodschap"
In 10 zalen