Mislukte weerwolffilm van de makers van Scream blijft steken tussen parodie en rechttoe-rechtaan horror

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

In 1996 gaven regisseur Wes Craven en scriptschrijver Kevin Williamson de horrorfilm een postmoderne draai met Scream. Deze humoristische impuls ging na een aantal sequels en vele navolgers weer vervelen, dus was het tijd voor weer een nieuwe aanpak. Met Cursed hebben de heren zich op de ouderwetse weerwolffilm gestort.

De verlegen redactrice Ellie (Christina Ricci) en haar nog schuchterder broertje Louie (Eric Ladin) krijgen op een avond een auto-ongeluk wanneer een hond -of was het een wolf?- op hun auto belandt. Ze duwen een andere auto van de weg waarvan de bestuurster (Shannon Elizabeth) wonderwel kan navertellen dat haar auto een aantal malen over de kop slaat. Maar ze legt alsnog het loodje wanneer de wolf -want dat was het dus- terugkeert en haar uit de auto sleurt. Daarbij worden broer en zus ook gebeten.

Rauw vlees

Wanneer ze thuis van de schrik zijn bekomen merken ze langzaam maar zeker dat ze veranderd zijn. Hun zintuigen zijn een stuk beter geworden en rauw vlees smaakt hen beiden ineens erg goed. Louie heeft een vermoeden wat er gebeurd kan zijn, en duikt op internet en in de bibliotheek. Terwijl hij, afgaande op de inrichting van zijn kamer, al een behoorlijke horror-nerd is en dus zou moeten weten dat ze langzaam in weerwolven veranderen. En wie Jack Nicholson in Wolf zag, weet wat de gevolgen zijn in het dagelijks leven: verlegen types ontpoppen zich tot carnivoren in de ruimste zin van het woord.

Safe sex

In het postmoderne Scream-universum was dat besef een stuk sneller tot Ellie en Louie doorgedrongen, maar Cursed wil geen film zijn waarin de personages zich bewust zijn van hun rol in een horrorfilm. Of toch wel? Want het vriendje van Ellie, Jake (Joshua Jackson) is druk bezig een hippe themaclub in te richten, met onder meer een ruimte vol horror-ikonenen.

Een beetje horrorliefhebber kan dan al uittellen waar de climax van de film zich zal afspelen. Die ontknoping gaat gepaard met serieus bedoelde transformaties die in hun potsierlijkheid echter eerder de lachlust oproepen, ruim 20 jaar na het baanbrekende An American Werewolf in London. Rick Baker, de zesvoudige Oscarwinnaar die destijds verantwoordelijk was voor de special make up effects en het in Cursed behoorlijk dunnetjes overdoet moet zich schamen.

Cursed voegt niets toe aan alle bestaande weerwolffilms en kan evenmin op een originele aanpak betrapt worden, afgezien hooguit van de oneliner "there's no such thing as safe sex with a werewolf". Zelfs het cliché van de enge scene die later een droom blijkt te zijn ontbreekt niet, evenals de televisie die nét dat nieuwsbericht uitzendt wat voor het verhaal van belang is. Cursed is als horrorfilm vlees noch vis, en gezien het betrokken talent mag dat een zouteloze prestatie heten.

Het Parool: "Wolf noch mens noch vis (..) hopeloos onoriginele B-productie"
De Volkskrant: "zeldzaam ongeïnspireerde horror"
In 41 zalen