Woody Allen-film waarin één verhaal twee keer wordt verteld: één maal als tragedie, en een keer als komedie.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

De nieuwe Woody Allen-film begint weinig verrassend met Newyorkse intellectuelen die in een restaurant filosoferen of het leven een tragedie of een komedie is. Nu zal niemand bij het horen van de naam Woody Allen een science fiction vol manshoge insecten hebben verwacht, of woest rappende zwarte gangsters, maar zelfs voor Allen is deze opening wel erg dicht bij huis. Het diner met discussie blijkt echter een opzet voor een anekdote die twee keer wordt verteld, tragisch en komisch, en dat weer door elkaar gesneden.

Zeurpiet versus zelfspot

Het uitgangspunt blijft gelijk: tijdens alweer een etentje, maar dan thuis bij een geslaagd Newyorks stel, klopt een ongenode gast aan. Deze Melinda (Radha Mitchell uit Finding Neverland) is behoorlijk neurotisch, wat wel te begrijpen is aangezien ze op straat staat na de zoveelste mislukte relatie. Het stel biedt hen onderdak aan; in de tragische versie worden ze gespeeld door Chloe Sevigny en Jonny Lee Miller, in de vrolijke variant door Amanda Peet en Will Ferrell.

Melinda wordt in beide versies gespeeld door Mitchell, die haar een zeurpiet maakt in de tragedie en een vrouw met zelfspot in de komedie. De tegenstelling wordt nog verder uitvergroot door klassieke muziek in de tragedie te gebruiken en jazzmuziek in de komedie.

Will als Woody

Het idee is aardig uitgewerkt maar niet veel meer dan een vondst. Een cynicus zou opmerken dat Allen zo weinig meer te vertellen heeft dat hij hetzelfde verhaal maar twee keer vertelt. Gezien zijn recente staat van dienst is er van Allen ook niet veel meer te verwachten dan aardige komedies. De tragedie trekt als een soap, maar de komedie redt de film gelukkig, vooral dankzij Will Ferrell die een hilarische neuroot neerzet, zoals Allen ze vroeger speelde.

En zoals altijd geldt: zelfs in een minder Woody Allen-film zitten altijd nog een paar klinkende one-liners. Zoals wanneer Ferrell zijn vrouw in bed met een ander betrapt en deze met een stalen gezicht zegt: "ja, ik heb een ander, maar hij wilde er graag bij zijn als ik het je vertelde."

Het Parool: "Allens beste film sinds Deconstructing Harry uit 1997 (..) intelligente, amusante film over relaties"
De Volkskrant: "eindelijk heeft Alleen zijn ouderwetse vorm hervonden"
In 10 zalen