Nadat Paul Giamatti vorig jaar al buiten de prijzen viel voor zijn geweldige hoofdrol in American Splendor werd hij dit jaar andermaal gepasseerd voor zijn al even doorleefde hoofdrol als wijnsnob en mislukt schrijver in Sideways.

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Dat krijg je, wanneer je altijd losers speelt: dan win je nooit wat. De druiven zijn extra zuur omdat zijn tegenspelers Thomas Haden Church en Virginia Madsen wel werden genomineerd in de categorie beste bijrol.

Snobisme

Sideways kreeg bovendien nominaties voor beste film, beste regie en beste script. Volkomen terecht, want Alexander Payne's bedrieglijk simpele roadmovie over twee vrienden met een fikse midlife-crisis is nu al een van de beste films van het jaar. In Amerika, waar de film in 2004 al uitging, prijkte Sideways vorig jaar bovenaan menig jaarlijstje. Met eenvoudige en beproefde ingrediënten (een roadmovie dus, en tevens een buddy-movie) maakte Payne (About Schmidt) een hartverwarmende en regelmatig hilarische film over snobisme en andere menselijke tekortkomingen. Payne schreef ook het script, samen met Rex Pickett, de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd.

Serveersters

En zoals een goede sportfilm eigenlijk niet over sport gaat, draait ook Sideways uiteindelijk niet om wijn. Ook al is wijn proeven wel de opzet van het weekje vakantie waar Miles (Giamatti) zijn vriend Jack (Haden Church) op trakteert. Maar omdat Jack op het punt staat te trouwen en dus zijn vrijgezellenleventje vaarwel te zeggen heeft de rokkenjager meer oog voor de serveersters die de wijn uitschenken dan voor de wijn zelf. En nog met succes ook, tot toenemende irritatie van Miles, die zijn scheiding nog niet heeft verwerkt en zelfs geen toenadering durft te zoeken tot de sympathiek serveerster Maya (Virginia Madsen).

Grand cru

Bij een roadmovie is de reis altijd belangrijker dan het doel, en natuurlijk leidt de zoektocht naar de beste wijn uiteindelijk tot meer zelfkennis bij de personages. Wat dat betreft is Sideways niets nieuws onder de zon. Of oude wijn in nieuwe zakken, om een van de vele wijnuitdrukkingen te gebruiken die zo verleidelijk voor de hand liggen bij de aanprijzing van een grand cru als Sideways. Niet het onderwerp, maar de uitwerking ervan, tekent de kwaliteit van deze tragikomedie. Het sterke script, de geestige dialogen, en de menselijke personages met hun genante en ontroerende momenten. Die vijf Oscarnominaties zijn ruimschoots verdiend- al hadden het er zes moeten zijn, met die vergeten nominatie van Giamatti erbij.

Het Parool: "Sideways heeft een sympathieke inhoud, maar irriteert ook (..) Payne behandelt zijn personages zo mild dat de film er tandeloos van wordt"
De Volkskrant: "mild stemmende komedie (..) Sideways is zo'n film waarin de humor schrijnt"
In 15 zalen