Gevangenisdrama met onverteerbare patriottistische climax

Op de onvolprezen tv-serie The Sopranos moeten we in Nederland nog even wachten tot september. Van de sterstatus van James Gandolfini hebben we echter al kunnen profiteren. Mocht hij vóór The Sopranos alleen bijrolletjes als huurmoordenaar spelen, inmiddels krijgt hij de kans de show te stelen met grotere rollen, zoals in The Mexican.

In
The Last Castle

Drupje

Wie met soldaatjes speelt kent het slagveld niet van dichtbij, oppert hij. Deze suggestie is voor de gevangenisdirecteur zo'n stoot onder de gordel dat hij besluit Redford tot het laatste drupje uit te knijpen. Want een Kasteel kan maar één koning hebben, ook al is dat kasteel dan een gevangenis.

En daarmee komt The Last Castle helaas op het vertrouwde terrein van de gevangenisfilm, waarin de sadistische directeur de antiheld op alle mogelijke manieren tart. The Mean Machine maakte daar nog een geestige parodie op en Experiment gaf er een sociologische draai aan, maar The Last Castle giet er een onverteerbaar patriottisch sausje overheen.

Dubieus

De film begint en eindigt met de Amerikaanse vlag, en de oorspronkelijke poster toonde die driekleur ook - op zijn kop, om een symbolische reden. Na 11 september lag dat gevoelig, dus werd de poster veranderd. De Amerikaanse bioscoopbezoeker zou kunnen denken dat The Last Castle patriottisme aan de kaak stelt. Terwijl aan het eind van de film een van de hoofdpersonen zijn leven geeft om dezelfde vlag te verdedigen. Volkomen overbodig in mijn optiek, maar ja, ik ben ook geen Amerikaan.

Nog dubieuzer is het charisma waarmee Redford de gevangen achter zich weet te krijgen. Goed, hij heeft het bij het rechte eind, maar een even charismatische militair kan met dezelfde middelen een gevangenisopstand afdwingen, om minder legitieme redenen. The Last Castle is een mislukt gevangenisdrama dat je met een vieze smaak achterlaat.

Het ParoolDe Volkskrant

In 5 zalen