Geestige, onderkoelde tragikomedie over een mislukt acteur die terugkeert naar de stad waar hij opgroeide. Hoofdrolspeler Zach Braff schreef en regisseerde tevens de film.

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Kleine, onafhankelijke films vol twijfelende twintigers en dolende dertigers vormden een eigen genre in de jaren negentig: de slacker-movie. Steevast ondersteund door een hippe soundtrack keuvelden Amerikaanse jongeren in films als Reality Bites of Beautiful Girls over het leven en relaties alsof ze in een Franse praatfilm zaten. De jaren negentig zijn alweer vijf jaar voorbij en het genre zo goed als uitgestorven, maar Zach Braff brengt de sfeer weer helemaal terug in zijn Garden State- inclusief de kekke soundtrack en de gevatte dialogen.

Geluidloos klittenband

Ook Andrew Largeman (Braff zelf) tobt met het leven. Hij ontsnapte aan 'garden state' New Jersey door te gaan acteren in Los Angeles, maar verder dan een rol als debiele footballer is hij niet gekomen. Hij werkt nu als nep-Vietnamese ober in een themarestaurant, stijf van de kalmerende middelen. Die heeft zijn psychiater, tevens zijn vader (Ian Holm), voorgeschreven nadat Andrews moeder in een rolstoel belandde. De dood van zijn moeder voert Andrew weer naar huis, waar hij oude vrienden terugziet. Al op de begraafplaats, want een van hen (Peter Sarsgaard) werkt nu als grafdelver. Een ander komt aan de kost als ridder in een fastfood-restaurant (het themarestaurant lijkt zelf wel een thema in de film), een derde heeft een fortuin gemaakt als uitvinder van geluidloos klittenband.

Hitsige blindengeleidehond

Zoals uit deze idiote details mag blijken is de humor in Garden State van de onderkoelde soort. Evenals de muziek (The Shins, Coldplay) én de romantiek. Want de vonken slaan in een wachtkamer niet meteen over tussen de verdoofde Andrew en Sam (Natalie Portman). Voor ze überhaupt contact leggen moet er eerst een hitsige blindengeleidehond aan te pas komen.

Dat Braff schaamteloos teruggrijpt op een alweer bijna vergeten genre geeft de film een prettig soort nostalgisch sfeertje. Daarbij neem je zelfs voor lief neemt dat Portman in het vergelijkbare Beautiful Girls een zelfde soort rol speelde. Minder overtuigend is dat Braff per se een happy end aan zijn zoektocht wil breien, want dat maakt het slot van de film zoetsappiger dan nodig. Maar tegen die tijd hebben de inwoners van Garden State de kijker al zo voor zich gewonnen dat je ze eigenlijk ook het beste gunt.

Het Parool: "Met zijn regiedebuut slaagt Braff erin afgetrapte clichés geestig in te vullen (..) vederlicht verlaten we de bioscoop"
De Volkskrant: "knappe balans tussen melodrama en ironie, sentimenten en speelse humor"
In 5 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm