Un long Dimanche de Fiançailles - Jean-Pierre Jeunet (trailer)

Prachtige doch tragische opvolger van Amélie, met wederom Audrey Tatou, dit keer als een manke vrouw die niet wil geloven dat haar verloofde in de loopgraven van WO I is gesneuveld.

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

In januari 1917, tijdens de hel van de Eerste Wereldoorlog, schieten vijf Franse deserteurs in WO1 een gat in hun hand om zo -gewond- aan de loopgraven te kunnen ontsnappen. Ze worden echter doorzien, opgepakt en ter dood veroordeeld. In plaats van gefusilleerd worden ze het niemandsland in gestuurd. Eén van hen is Manech, het vriendje van Mathilde (Audrey Tatou). Ooit lag zijn hand op haar borst en wanneer hij zijn gewonde hand nu voelt kloppen voelt hij opnieuw haar hart. Ja, Un Long Dimanche... is schaamteloos romantisch, maar het werkt.

Koekblik

De sfeer van Un Long Dimanche... is totaal anders dan in het zonnige Amélie, maar toch is de hand van Jeunet duidelijk in de film te herkennen. Zo worden de vijf deserteurs met geestige korte filmpjes geïntroduceerd, net als in Amélie. Voorts krijgt Mathilde van één van de overlevenden van de loopgraven een koekblik vol souvenirs, die haar op het spoor van haar verloofde moet brengen- Amélie's roeping mensen te helpen begon met de vondst van precies zo'n koekblik. En dat Mathilde in gedachten voortdurend weddenschappen met zichzelf afsluit maakt haar nog meer tot de officieuze grootmoeder van Amélie. Ook Jeunet-getrouwe Dominique Pinon duikt op als de oom van Mathilde, die een vete met een Tati-achtige postbode beslecht op zijn grintpad. En zien we daar niet Jodie Foster als Franse marktvrouw voorbijkomen?

Tragisch

De luchtige aanpak maakt het tragische verhaal draaglijk. Want tragisch is het gegeven zeker: mocht Maneche nog leven en mocht Mathilde haar geliefde ooit terugvinden, dan nog ligt er geen geluk in het verschiet. Dan heeft de Franse regering namelijk nog een appeltje (strafkamp!) met deze deserteur te schillen. Natuurlijk ligt kitscherig sentiment dan op de loer, maar met een gedegen soundtrack (van David Lynch' vaste componist Angelo Badalamenti) compenseert Jeunet alle lolligheid. Daarmee is Un Long Dimanche... een waardige en volwassen opvolger van Amélie. En vanwege het oorlogsthema is de film zelfs geschikt voor de enkele zwartkijker die Amélie te zoetsappig vond.

Het Parool: "absoluut de moeite waard, maar er wringt iets (..) Jeunets hang naar esthetiek past niet bij het oorlogsrealisme "
De Volkskrant: "de grote kwaliteit (..) is de vanzelfsprekendheid waarmee uitersten aan elkaar worden geknoopt (..) bewonderenswaardige, curieuze onderneming"
In 20 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie