Fantasierijk drama, met glansrollen van Kate Winslet en Johnny Depp. Pleidooi voor fantasie levert een fraaie kerstfilm op. @@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Johnny Depp speelt in Finding Neverland de Schotse schrijver J.M. Barrie, die de kijker leert kennen op het moment (1903) dat zijn carrière in het slop is geraakt. Zijn nieuwe stuk wordt zelfs door fans als saai ervaren en de dienstbode knipt de slechte recensie maar vast uit de krant. Dat zorgt er wel voor dat Barrie, wanneer hij de krant in het park wil gaan lezen, door het gat Sylvia Llewelyn Davies (Kate Winslet) met haar vier zonen in de peiling krijgt. En als een van haar zonen onder zijn bank een toneelstukje opvoert is een praatje snel gemaakt.

Platonisch

Barrie raakt geïntrigeerd door de kinderen en hun moeder, die een weduwe blijkt te zijn. Al snel wordt hij een huisvriend, oom Jim, tot ergernis van Sylvia's moeder (Julie Christie) en Barrie's eigen vrouw Mary (Radha Mitchell), van wie hij vervreemd is geraakt. Misschien wel omdat hij meer van kinderen houdt dan van vrouwen, maar dat laat de film in het midden- het is tenslotte een familiefilm. Opvallend is wel dat ook de relatie met Sylvia platonisch blijft, al geeft het in Victoriaans Londen genoeg stof voor roddels en vuige praat.

Zakdoeken

Finding Neverland is een film over de inspiratiebronnen van een kunstenaar en het is al lastig genoeg om dat visueel aantrekkelijk te maken. Dat lukt regisseur Forster (Monster's Ball) met subtiele ingrepen: zo ziet Depp de jongens van Sylvia letterlijk vliegen wanneer ze 's avonds op bed dansen, en dat beeld gebruikte hij voor het destijds zeer moderne Peter Pan.

Het succes levert Barrie echter geen geluk op, en zakdoeken komen van pas op het eind. Gelachen kan er gelukkig ook, vooral dankzij Dustin Hoffman als Barrie's cynische geldschieter die niets ziet in een stuk met personages die Kapitein Haak heten. Inderdaad: dezelfde Hoffman die Kapitein Haak speelde in Steven Spielbergs geflopte Peter Pan-variant Hook.

Plank

Finding Neverland lag ruim een jaar op de plank, wat doorgaans een slecht teken is. Maar een film over de schrijver van Peter Pan uitbrengen kort na het floppen van de nieuwe Peter Pan-versie vorig jaar was geen aantrekkelijke optie. En als familiefilm leende het kostuumdrama zich meer voor de kerst dan voor de zomer. Dus werd er geduldig gewacht tot de volgende feestdagen, wat in dot geval goed uitpakt. Dat de film de nodige vrijheden neemt met het leven van de beide hoofdpersonen (Sylvia was nog lang geen weduwe toen ze Barrie leerde kennen) moeten we maar zien in het verlengde van het pleidooi voor fantasie dat de film is. Dergelijke wijzigingen dikken weliswaar het drama aan, maar dankzij het subtiele spel van Depp en Winslet wordt deze snotterfilm nooit sentimenteel.

Het Parool: "Finding Neverland heeft onalledaagse charme (..) Depp redt Neverland"
De Volkskrant: "de wetenschap dat de feiten anders waren, doet niets af aan de kwaliteiten"
In 41 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm