Denzel Washington moet als bodyguard een 12-jarig meisje met rijke ouders beschermen in Mexico City. Pretentieuze actiefilm weet ondanks en een epische lengte niet te overtuigen. @@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Sinds de Oscar voor Training Day heeft Denzel Washington zijn duistere zijde ontdekt. In John Q speelde hij een wanhopige gijzelnemer en in Out of Time een corrupte rechercheur. In Man on Fire (een remake van een film uit 1987) speelt hij Creasy, een verbitterde alcoholist met een gewelddadig verleden die de kost verdient als bodyguard. Hij is goedkoop, omdat hij drinkt, geeft hij ruiterlijk toe.

Denzel en Dakota

En dus wordt hij op een koopje aangenomen door een gefortuneerd stel dat hun dochter Pita (Dakota Banning) tegen ontvoering wil beschermen. Aanvankelijk weigert Creasy een band op te bouwen met de eigenwijze Pita, maar uiteraard ontdooit hij als ze hem maar een trieste beer vindt. Scott trekt veel tijd uit voor de opbloeiende relatie tussen Denzel en Dakota, en dit is dan ook het sterkste deel van de film. Maar ja, in een actiefilm die Man on Fire heet moet er meer gebeuren, en dus wordt Pita ondanks Creasy's voorzorgsmaatregelen gekidnapt.

Effectbejag

Dat is voor Scott sein voor een staaltje effectbejag waarbij geen middel wordt geschuwd. De duizelingwekkende montage gaat op videoclipsnelheid en zonodig wordt de muziek binnen één scène drie keer veranderd, om de toeschouwer wraakzucht dan wel rouw te laten meevoelen. De relatieve subtiliteit (subtiel is een woord dat ex-reclamefilmer Scott niet kent) van het eerste uur wordt overboord gegooid. Denzel wordt een Man on Fire, zoals Vin Diesel ooit A Man Apart was in een andere wraakfilm.

Pompeus

En dat is ook wat Man on Fire is, ondanks alle pretenties en een lengte (twee uur en een kwartier!) die een epos doet vermoeden: een Vin Dieselfilm met Denzel als Diesel. Ondanks een bijrol van Christopher Walken, die de meest pompeuze uitspraak doet: "Een man kan alles tot kunst verheffen. Creasy's kunstvorm is de dood en hij staat op het punt zijn meesterwerk te schilderen." Om in stijl te blijven: Scotts kunstvormen zijn overkill en effectbejag, en met Man on Fire heeft hij zijn eigen 'meesterwerk' gemaakt.

Het Parool: "nare film, overdosis geweld"
De Volkskrant: "al het verzamelde talent was slechts een excuus voor glossy sadisme"
In 41 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm