Voor de hand liggend vervolg op de succesfilm uit 2001. Renée Zellweger en Colin Firth zijn samen gelukkig, maar goddank komt de vileine Hugh Grant roet in het eten gooien. @@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Ook een happy end kan een sequel opleveren, mits een film succesvol genoeg is. Bridget Jones: The Edge of Reason vertelt hoe het verder ging na het zoete slot van Bridget Jones' Diary. En hoewel Bridget Jones (Renée Zellweger) en Mark Darcy (Colin Firth) alweer drie jaar geleden in elkaar armen eindigde, pakt de sequel de draad op na ruim zes weken. "En 71 vrijpartijen", zoals Bridget er verlekkerd in haar dagboek aan toevoegt.

Parachute

Dat is meer dan anderhalf keer per dag, maar ondanks deze seksuele topsport is Bridget nog steeds dik en onzeker. Mark hoeft maar naar zijn dunne, mooie assistente te kijken en ze wordt jaloers. Daar komt bij dat ze zichzelf ook nog voortdurend onmogelijk maakt, door met een parachute tussen de varkens te belanden voor het oog van de televisiecamera, of op een diner met advocaten precies het verkeerde te zeggen.

Bridgets vrienden voeden haar onzekerheid door haar aan te raden Mark te dumpen- want natuurlijk bedriegt hij haar. Er is uiteindelijk niet eens de tussenkomst van charmeur Daniel Cleaver (Hugh Grant) voor nodig om het prille geluk uiteen te laten spatten- daar zorgt Bridget zelf wel voor. Maar vervolgens is ze wel een prooi in de handen van versierder Daniel.

Opgewarmde grappen

Hugh Grant is in zijn vileine rol wederom een welkome aanvulling op het melige geluk van Bridget en Mark. Bridget mag dan nog steeds waggelen als een eend, stijve hark Mark heeft de lach niet bepaald aan zijn kont hangen. Grant heeft als arrogante reisprogramma-maker weer de beste oneliners ("when in Rome, do as many Romans as you can"). Daarmee zorgt hij voor pit in een rom-kom die het publiek veel opgewarmde grappen voorschotelt. Want daar is de grote onderbroek weer, de met toepasselijke nummers dichtgesmeerde soundtrack en de onvermijdelijke openbare liefdesverklaring aan het einde.

Egde of Reason probeert ook wel iets nieuws uit, zoals in een Thaise episode met dramatische consequenties, maar de vrolijke kijk op het Thaise gevangenisleven valt weer teveel uit de toon met rest. De (vrouwelijke) doelgroep zal wel weer weglopen met de tweede Bridget, maar Edge of Reason is uiteindelijk een gemakzuchtige herhalingsoefening.

Het Parool: "Wat is er zo leuk aan die narcistische dertiger?"
De Volkskrant: "een film als een slepende affaire, dichtgeplamuurd met met pophitjes over liefde"
In 110 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm