Spannende politieke thriller van de maker van Silence of the Lambs. Golfoorlogveteraan Denzel Washington probeert de herkomst van zijn nachtmerries te achterhalen en stuit op een politiek complot. @@@

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Het is jammer dat The Manchurian Candidate pas na de Amerikaanse verkiezingen wordt uitgebracht, want deze politieke thriller was de perfecte opmaat geweest voor de presidentsverkiezingen. Een oorlog in Irak, complottheorieën over dubieuze kandidaten én de verkiezingen zelf: deze remake van een Koude Oorlogssatire uit 1962 is verrassend actueel.

Oorlogsheld

Denzel Washington speelt de rol van een door nachtmerries gekwelde oorlogsveteraan, een rol die destijds door Frank Sinatra werd gespeeld. Ben Marco (Denzel Washington) is een veteraan uit de Golfoorlog, en in de hitte van de strijd belandde hij met zijn mannen in een hinderlaag. Raymond Shaw (Liev Schreiber) was een van die mannen, en in de oorlogsbeelden die de proloog van The Manchurian Candidate vormen toont hij zich verre van heldhaftig. Toch roemt iedereen, Marco incluis, na de oorlog de heldenmoed van Shaw.

Ijsblokjes

Een hoge onderscheiding is zijn deel, een politieke carrière de volgende logische stap. Shaw wordt met tegenzin die richting opgestuurd door zijn ambitieuze moeder Eleanor (een griezelige Meryl Streep), een ijskoude senator die op ijsblokjes kauwt. Ondertussen heeft Marco andere problemen: hij wordt gekweld door nachtmerries die suggereren dat het destijds in Koeweit heel anders is gegaan. Een veteraan (Jeffrey Wright) die aan zijn zijde vocht heeft exact dezelfde nachtmerries. Zijn beide veteranen slachtoffer van het Golfsyndroom, of is er meer aan de hand?

Demme-veteranen

The Manchurian Candidate is behalve een spannende thriller ook een opvallend cynische Hollywoodfilm, zeker gezien de sterke rolbezetting. Naast de reeds genoemde acteurs zijn ook de bijrollen sterk bezet door acteurs van Jon Voight tot Bruno Ganz, dit keer zonder Hitlersnor. Een leuk extraatje zijn de vele rollen van oudgediende van regisseur Demme, zoals Ted Levine, Kenneth Utt, Charles Napier en collega-regisseur Roger Corman. Hun namen kent u wellicht niet, hun gezichten wel uit Silence of the Lambs en andere Demme-klassiekers. Aan dat niveau kan The Manchurian Candidate nog niet tippen, maar het is prettig te constateren dat Demme na The Truth About Charlie, zijn desastreuze remake van Charade, weer op het goede spoor zit.

Het Parool: "huiveringwekkend en realistisch (..) Washington is in bloedvorm"
De Volkskrant: "spannender en minder satirisch dan het origineel (..) Meryl Streep zorgt voor de beste momenten"
In 50 zalen