Beter dan The Phantom Menace, maar toch een invuloefening

De tweede prequel van
Star Wars

Ach, laat ik geen politieke bijbedoelingen zoeken in wat toch bedoeld is als entertainment. Dergelijke kritiek was drie jaar terug meer op zijn plaats bij The Phantom Menace, waarin op geld beluste aliens verdacht joodse trekjes hadden en sidekick Jar Jar Binks zijn domheid paarde aan een overduidelijk Jamaicaans accent.

Haardvuur

Gelukkig wordt Jar Jar Binks in Attack of the Clones al snel weggepromoveerd, wat Episode II meteen een streepje voor geeft. En Anakin Skywalker wordt dit keer niet door een boos kijkend kind gespeeld, maar door een broerige tiener (Hayden Christensen).

Anakin moet bescherming bieden aan de eveneens gerijpte Padmé Amidala (Natalie Portman), die zijn Jedi-hormonen aardig op hol brengt. Vooral wanneer ze tegen de achtergrond van een knapperend open haardvuur zit te zwijmelen, terwijl haar borstjes -door een push-up bh die de zwaartekracht tart- bijna uit haar strapless jurk floepen. Hou je lichtzwaard dan maar in bedwang, als puberende Jedi-krijger!

Maar ondanks romantische gedartel in een alpenweide (horen wij daar The Sound of Music op de achtergrond?) houdt Amidala de hitsige Anakin op kuise afstand. Die afwijzing is het eerste zetje dat Anakin in de richting van de duistere kant zal duwen, waar de Jedi-ridder zich uiteindelijk tot Darth Vader zal ontpoppen.

Invuloefening

Daarmee verraad ik niets, want wie de oorspronkelijke trilogie heeft gezien -en wie heeft dat niet- weet allang dat Anakin de zwartgehelmde Darth Vader zal worden. Dat is ook het probleem van deze prequel: begin en eind van het avontuur is al bekend, zodat het invuloefening wordt. De introductie van nieuwe personages kan nog sensatie opwekken, zoals Jango Fett, de vader van Boba Fett. Maar daar staat tegenover dat ex-NYPD'er Jimmy Smits er als senator net zo verloren bijloopt als Samuel L. Jackson in Phantom Menace.

Jackson, de baddest motherfucker in the universe, mag dit keer eindelijk zijn lichtzwaard hanteren wanneer hij rug aan rug met Ewan McGregor in een heuse arena de strijd aanbindt met monsters. Star Wars meets The Gladiator! Star Wars meets bovendien The Lord of the Rings, want Christopher Lee duikt ook hier op als de snoodaard die van Anakin en eenarmige bandiet zal maken. Dat komt Lee wel op een hilarisch zwaardgevecht met de mini-Jedi Yoda te staan, het onbetwiste hoogtepunt van Attack. Yoda met een lichtzwaard, daar kunnen geen legers digitale Clones tegenop.

Star Wars is natuurlijk net zo critic-proof als Lord of the Rings: fans zullen zich net zo weinig aantrekken van eventuele kritische recensies als ik van boze mailtjes. Geeft niets, want Attack of the Clones zal de Star Wars-fans zeker niet teleurstellen. Belangrijker nog: ook de minder trouwe volgelingen, die (net als ik) niet warm of koud werden van The Phantom Menace, zullen aan Attack of the Clones meer plezier beleven.

Het ParoolDe Volkskrant

In 105 zalen