Romantische komedie via het beproefde stramien. Uitgerangeerde (Britse) tennisser Paul Bettany wordt verliefd op aanstormend (Amerikaans) talent Kirsten Dunst. Al snel vliegen de ballen en oneliners in het rond. @@@

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

De grote verrassing van Wimbledon is níet het doorsnee verhaal- al is het weer wél verrassend dat het beoogde liefdes stel al na een kwartier met elkaar de koffer induikt. Nee, de grote verrassing ligt in de casting. Níet Hugh Grant (die volgende maand zijn jaarlijkse rom-kom-plicht doet in Bridget Jones 2) maar Paul Bettany (Master and Commander) speelt de stijve Brit, en dat doet hij erg geestig. En wie had verwacht dat in de doorgaans zo koel ogende Kirsten Dunst (Spider-man) een zwoele comédienne schuil ging?

Heilig gras

Bettany speelt een tennisser op zijn retour, genaamd Peter Colt. Dankzij een wildcard kan hij nog één maal aan Wimbledon meedoen, maar niemand -Colt meegerekend- schat hem hoog in. Dan heeft Liz Bradbury (Dunst) een hogere ambitie: als debutante op het heilige gras gaat ze meteen voor de hoofdprijs. Dat weerhoudt haar er echter niet van Colt te versieren en haar conditie te ondermijnen met nachtelijke stoeipartijtjes. Tot ergernis van pa Bradbury (Sam Neill), die Colt probeert weg te houden. Maar Colts spel wordt tot zijn stomme verbazing beter sinds hij zich door Liz prettig laat afleiden.

John McEnroe

Wimbledon slaagt erin ook tennishaters te amuseren, wat een aardige prestatie is voor een romantische sportkomedie. Voor tennisliefhebbers zijn er dan weer een handvol bijrollen, onder meer van John McEnroe en Chris Evert, en jawel: het toernooi blijft zowaar spannend tot het eind. Minder geslaagd zijn de rare kronkels in het scenario. Zo moet Liz eerst de fotografen van zich afhouden, maar ligt er geen paparazzo op de loer als ze vervolgens met Peter door Hyde Park loopt. En de rare familie van Colt is een bij elkaar geraapte verzameling sidekicks en running gags die helemaal niet overtuigt.

Grant & Bullock

Wimbledon is op zijn zachtst gezegd wisselvallig: sleets en voorspelbaar, dan weer verrassend maar ook onwaarschijnlijk. Hadden Hugh Grant en Sandra Bullock de hoofdrollen in Wimbledon gespeeld, dan was er waarschijnlijk weinig verrassends aan deze doorsnee rom-kom geweest, maar het duo Bettany en Dunst oogt een stuk frisser op het groene gras.

Het Parool: "echt vervelend is Wimbledon niet, een aanrader evenmin"
De Volkskrant: "aanstekelijke romantiek (..) overtuigt in alle opzichten"
In 50 zalen