Coming of age-drama dat zich prettig kabbelend uitstrekt over drie periodes tussen 1967 en 1982. Twee jeugdvrienden raken elkaar kwijt maar vinden elkaar steeds weer terug. Met Colin Farrell. @@@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

De negenjarige Bobby kijkt op tegen zijn oudere broer Carlton, een hippie die er in het Cleveland van 1967 onorthodoxe educatieve methodes op na houdt. Carlton neemt Bobby mee naar het kerkhof om te trippen en laat hem toekijken terwijl hij seks met zijn vriendin bedrijft. Hij leert Bobby dat hij nergens bang voor hoeft te zijn, maar al trippend verongelukt hij wel.

Blowen

Vijf jaar later ontfermt tiener Bobby zich in het kekke jack van zijn broer over Jonathan, de nerd van de school, zoals Carlton dat eerder met Bobby deed. Bobby krijgt zelfs Jonathans moeder (Sissy Spacek) aan het blowen en beleeft met Jonathan zijn eerste seksuele ervaring, al blijft het bij wat onschuldig geruk onder de dekens. Wanneer Bobby's ouders kort na elkaar sterven trekt hij bij Jonathans ouders in, waar ma Spacek hem leert bakken (nee, geen spacecakes).

Leernicht

Weer tien jaar later is Bobby bakker en wordt hij gespeeld door Colin Farrell, met een vreselijke pruik. Bobby komt er weer alleen voor te staan wanneer zijn pleegouders naar Arizona verhuizen. Dus reist hij hun zoon Johnny achterna, die inmiddels in New York woont en een overtuigde leernicht is geworden. Johnny (Dallas Roberts) deelt zijn appartement met Clare (Robin Wright-Penn), en de brave Bobby kan het meteen goed met haar vinden. Aanvankelijk tot plezier van Johnny, tot deze beseft dat Bobby al zijn vrienden en familieleden overneemt en bovendien een betere zoon en vriend is dan hij.

Terloops

Home at the End of the World beslaat een flinke periode en een hoop zware onderwerpen, tot aan aids toe. De terloopse wijze waarop deze zaken aan de orde komen maakt de film echter prettig verteerbaar. De beide vrienden hebben het vaker over muziek dan over gevoelens, en dat maakt de film realistisch. Het is bovendien aardig om Colin Farrell nu eens niet in de rol van lefgozer te zien, maar als zachtaardige bakker. Home at the End of the World werd overigens geschreven door Michael Cunnigham, die ook The Hours schreef.

Het Parool: "oogt fraai en bevat sterke scènes maar de ambivalente aanpak voorkomt dat de film beklijft"
De Volkskrant: "vanzelfsprekende, aangename toon (..) smoort uiteindelijk in valse sentimenten"
In 7 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm