Vegetarische haai sluit vriendschap met opschepperig lefvisje. Smakelijke animatiefilm die verdacht sterk aan een andere vissenfilm doet denken. @@@

Bekijk trailer: Modem/ Breedband

Er zal geen recensie van Shark Tale geschreven worden zonder een verwijzing naar Finding Nemo, de succesvolle Pixar-vissenfilm van vorig jaar. Dat heeft Dreamworks, de studio die Shark Tale maakte, aan zichzelf te wijten: na de Bug's Life-rip off Antz (1998) komen ze nu ook al met een film over een vegetarische haai. En weer schermen ze met het weinig waterdichte argument dat ze allang bezig waren toen Nemo uitkwam- alsof die film in één weekend is getekend.

Gangsterhaaien

Maar goed, het publiek heeft natuurlijk alleen maar voordeel bij nog meer goed gemaakte animatiefilms. Qua originaliteit scoort Shark Tale misschien een mager zesje, maar kwalitatief is het weer een hoogstaande en amusante animatiefilm. De makers kozen voor een duidelijk herkenbaar universum: Manhattan met vissen, zoals Shrek 2 (ook van Dreamworks) Beverly Hills naar sprookjesland verplaatste. In dat veelkleurige Manhattan vormen gangsterhaaien de grootste bedreiging. De maffiose allesvreters staan onder leiding van Don Lino, een haai met de stem én het gezicht van Robert de Niro, inclusief de bekende pukkel.

Snaaien

Don Lino heeft twee zonen: de heetgebakerde Frankie (Sopranos' Michael Imperioli) en de zachtaardige Lenny (Jack Black). Lenny durft nog geen garnaal kwaad te doen, zodat Frankie de gedoodverfde opvolger is van Don Lino. Maar wanneer Frankie bij een ongeluk door een anker wordt geveld zit Lenny in de problemen: nu moet hij de gehaaide zoon worden.

Het akkefietje met het anker is echter een gelukie voor Oscar (Will Smith) de andere hoofdpersoon van Shark Tale: hij werpt zich op als 'haaiensnaaier' en is ineens de held van vissenstad. Hij sluit vervolgens een akkoordje met Lenny, die wil verdwijnen: in een nepgevecht zal Oscar Lenny eens fraai snaaien.

Rastafari-kwallen

Shark Tale staat weer bol van de geestige verwijzingen naar films, tv-series en reclames. Ook het idee om Robert de Niro te strikken voor een gangsterparodie van te maken werkt op de lachspieren, al konden een paar Italianen minder lachen om deze maffiose insteek. En de rastafari-kwallen met hun dreadlocks zijn meesterlijk gevonden.

En toch mist er iets in Shark Tale. Om de onvermijdelijke vergelijking met Finding Nemo te maken: die film liet je meeleven met nieuwe personages, terwijl Shark Tale blijft hangen op het niveau van geslaagde parodie. Hoe funky Oscar ook is, je blijft naar een vissige versie van Will Smith kijken en dat maakt meeleven lastig. Knap gemaakt, maar het verhaal laat je koud als een vissenhart.

Het Parool: "tandeloze haaienanimatie (..) slap aftreksel van Finding Nemo"
De Volkskrant: "ontelbare vondsten (..) slecht gedoseerd scenario"
In 94 zalen (originele versie ) plus 95 zalen (NL versie)

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm