Zeer geslaagde tragikomedie over de vriendschap tussen de Amsterdamse patjepeeër Simon (Cees Geel) en de schuchtere student tandheelkunde Camiel (Marcel Hensema). @@@@

Bekijk trailer:
Modem/ Breedband

Het moet wel raar lopen wil Cees Geel vrijdag geen Gouden Kalf krijgen voor zijn geweldige rol in Simon. Geel weet van de getapte jongen -steuntrekker én hasjdealer- een personage van vlees en bloed te maken waar andere acteurs in gemakkelijke karikaturen zouden vervallen. Zeker bij zo'n type dat altijd zijn woordje klaar heeft en vrouwen versiert met de opmerking "verander jij eens even snel in een naakt wijf!"

Homo

Behalve voor de Beste Hoofdrol kreeg Simon nog vijf Kalf-nominaties, waaronder voor Beste Film, Beste Regie en beste Script. Terecht, want het sterke script van regisseur Eddy Terstall, blinkt uit in terloopsheid en subtiliteit. De vaak grove grappen zijn op een subtiele en doordachte manier in het script verwerkt. Wanneer Simon in juni 1988 Camiel met zijn jeep aanrijdt is dat het begin van een hechte vriendschap. Dat Camiel (de eveneens uitstekende Marcel Hensema) behalve student tandheelkunde ook homo is, is de bron van een spervuur aan homo-grappen, zonder dat het hun vriendschap in de weg staat. Die grappen gaan immers slechts over uiterlijkheden- hadden Camiel één oog gehad, zoals de serveerster van Simons coffeeshop, dan was dat de bron van spot geweest. Nu moet de serveerster ("Hé, cycloop van de week! Lapjeksut!") eraan geloven.

Tumor

Camiel raakt als student gefascineerd door het wereldje waarin Simon de koning speelt, een wereldje vol vrouwelijke kickboksers, lompe strandtenthouders en vage bijverdiensten. Een dronken akkefietje tijdens een trip naar Thailand maakt een abrupt einde aan hun vriendschap, maar de draad wordt veertien jaar later weer opgepakt wanneer Simon Camiel voor de tweede keer dreigt aan te rijden. Simon blijkt op dat moment doodziek vanwege een hersentumor, wat voor Camiel aanleiding is de band weer te verstevigen.

Tranen

Dat is de inleiding voor het tweede gedeelte van Simon, waarin het drama de boventoon voert. Dat betekent echter niet dat er geen grap meer valt, want Simon blijft een jongen die graag het laatste woord heeft, zelfs vanaf zijn ziekbed. Lopen in de hilarische eerste helft van de film de tranen regelmatig van het lachen over de wangen, in de tweede helft moet de kijker wel van steen zijn wil hij niet op zijn minst een brok in de keel krijgen.

Prachtfilm

Dat is in de eerste plaats de verdienste van Terstall en van Geel, maar ook van Marcel Hensema, die in de minder showy rol van Camiel (in feite de straight man, ook al speelt hij dan een homo) perfect tegenwicht biedt aan Simon. Vaste Terstall-getrouwen als Rifka Lodeizen (die een Kalf-nominatie kreeg voor haar rol van Simons vriendin Sharon), Nadja Hüpscher (als Simons dochter Joy) en Dirk Zeelenberg (als Camiels levenspartner Bram) zijn ook weer op hun best. Simon verdient niet alleen een handvol Gouden Kalveren, maar ook een groot publiek, want het is een oer-Hollandse prachtfilm.

Het Parool: "Terstalls beste film, met veel humor (..) een tearjerker zonder glycerinetranen"
De Volkskrant: "smaakvolle tranentrekker"
In 18 zalen

# Niet gezien
@ Laat maar
@@ Op eigen risico
@@@ Niet slecht
@@@@ Aanrader
@@@@@ Wereldfilm