Angelina Jolie-Pitt en echtgenoot Brad Pitt wagen zich in het door Jolie-Pitt geregisseerde By the Sea aan een deprimerend Europees drama in vintage seventies-stijl.

"You can absolutely, madly love the same person you wanna kill," zegt Angelina Jolie-Pitt op een featurette over By the Sea, en barst daarna in lachen uit. Haar man, Brad, zwijgt veelbetekenend. Het is te hopen dat hun huwelijk toch wat minder extreem is dan dat van hun personages in deze film.

By the Sea draait namelijk om het deprimerende en zeer dramatische verblijf van Roland (Brad) en Vanessa (Angelina) aan de Franse kust. Hij is een stevig drinkende Amerikaanse schrijver die wanhopig probeert inspiratie op te doen voor een nieuw boek.

Zij is een gewezen danseres die helemaal kapotgaat aan de pillen en het zelfmedelijden.

Trailer By the Sea
Trailer By the Sea

Misère

Hij zit meestal in het café van Michel (Niels Arestrup) en droomt van een simpeler, gelukkiger leven. Ondertussen blijft zij de hele dag in haar hotelkamer zitten huilen op de rand van het bed. Vrijen doen ze niet meer. Praten ook nauwelijks. Er is iets, een verdriet dat nooit meer weggaat en nooit benoemd mag worden…

Er komt een beetje verandering in hun misère, wanneer een jong koppel intrek neemt in de naastgelegen hotelkamer. Lea (Mélanie Laurent) en François (Melvil Poupaud) zijn dolverliefd en dat is goed te horen door de dunne muren. En ook te zien: Vanessa vindt een gat in de muur en raakt behoorlijk geobsedeerd door haar amoureuze buren.

Francofielen

Dat By the Sea (overigens in Malta opgenomen) zich in Frankrijk afspeelt, is vast geen toeval. De Jolie-Pittjes (zes kinderen) zijn francofielen en namen al in 2008 hun intrek in het prachtige Château Miraval in het dorpje Correns. Ze verbouwen er, naar het schijnt, uitstekende rosé.

De keuze om het verhaal in de jaren ´70 te plaatsen, zegt ongetwijfeld ook iets over hun film-, kleding- en muzieksmaak. Voor wie daarvan houdt is het in elk geval geen straf Brad en Angelina in vintage kleding te zien en ondertussen te luisteren naar de muziek van Frankrijks hipste sterrenkoppel van die jaren, Serge Gainsbourg en Jane Birkin.

'Vanity Project'

Dit is de tweede keer dat ze een getrouwd stel spelen. De eerste keer was in Mr. & Mrs. Smith (2005). Het zal bovendien - kleine slag om de arm - waarschijnlijk ook een van de laatste keren zijn dat we Angelina kunnen zien acteren. Ze wil zich toeleggen op regisseren.

De vraag is of dat verstandig is. De twee eerdere films die ze regisseerde, In the Land of Blood and Honey (2011) en Unbroken (2014) waren veel te dik aangezette melodrama’s. By the Sea werd in de Verenigde Staten volledig afgefakkeld als "Vanity Project". Zó dramatisch slecht is de film nu ook weer niet, maar By the Sea is wel echt een half uur te lang.

Makkelijk doelwit

Brangelina is een (te) gemakkelijk doelwit voor de criticasters. Twee mooie acteurs die een ode aan de Europese kunstfilm van de jaren zeventig willen brengen? Een artistiek sterrenkoppel lijken te willen zijn, zoals Elizabeth Taylor en Richard Burton vroeger? Wat een aanstellerij! Wat een pretenties! 27% op Rotten Tomatoes, voor straf!

Het is inderdaad moeilijk deze film niét te zien als een mindere versie van Who's Afraid of Virginia Woolf, het meesterwerk van drank, wanhoop en depressie, waarin Taylor en Burton hun hele ziel en zaligheid legden. Maar die twee maakten ook Boom, een terecht vergeten, hysterische mislukking die qua setting wel iets wegheeft van By the Sea.

Waarmee maar gezegd wil zijn dat artistieke risico’s nemen, ook daadwerkelijk betekent… dat iets kan mislukken. Of, zoals By the Sea, slechts gedeeltelijk slagen. Mensen die iets verwachten als In the Land of Blood and Honey, Unbroken of Mr. & Mrs. Smith kunnen zich het kaartje besparen, maar By the Sea heeft wel degelijk zijn momenten.

Genezende kracht

Momenten van tederheid in verdriet, bijvoorbeeld. By the Sea is in de eerste plaats een film over twee getrouwde mensen die nu in tegenspoed leven. "Are we okay?" vraagt hij. "We are..."antwoordt ze, "the same as we've been for a long time." Angelina, met haar grote, zwaar opgemaakte ogen, is soms aangrijpend wanhopig.

In de finale wordt het helaas wéér te melodramatisch, maar er zijn ook kleine, mooie momenten tussen die twee. De liefdevolle scène in het bad, bijvoorbeeld. De film gaat, verrassend genoeg, halverwege opeens ook over de genezende kracht van erotiek. Het gat in de muur zorgt voor wat humor en hoop. Het zijn de beste tien minuten van de film.

Lange zit

Dat moment duurt te kort, en komt pas na een uur waarin er eigenlijk heel weinig gebeurt. Jammer genoeg kiest Jolie-Pitt er daarna ook voor terug te schakelen naar de trage, depressieve toon van de eerste helft. Het is al met al een lange zit, en het kijkplezier dat je hebt vanwege de twee mooie acteurs, weegt er maar nauwelijks tegenop.

Vanessa kijkt vanaf het balkon, suizelend van de pillen en de witte wijn, vaak naar een eenzame visser die de baai in- en uitvaart. Hij volgt de getijden. Dat lijkt de moraal van deze film te zijn. By the Sea getuigt van artistieke ambitie, maar alles bij elkaar opgeteld laten Angelina en Brad de kijker veel te lang stuurloos ronddobberen.

BEOORDELING