'Bigger, louder, more teeth!' Regisseur Colin Trevorrow weet wat de bezoekers van Jurassic World willen. En al zetten zij hun tanden veelal in bordkartonnen personages; aan ontzagwekkende nieuwe dino's en scènes geen gebrek.

Tweeëntwintig jaar nadat Steven Spielberg de dino’s het Jurassic Park liet overnemen, opent Jurassic World Park alsnog de deuren voor het grote publiek. Meer dan 22.000 mensen per dag: alsof het een dagje dolfinarium met de kinderen is.

De droom van oprichter John Hammond (de vorig jaar overleden Richard Attenborough) lijkt eindelijk verwezenlijkt.

Kreng

Zack (16) en vooral Gray (11) verheugen zich op hun verblijf in Jurassic World met tante Claire (Bryce Dallas Howard). Dat gaat meteen al mis. Tante Claire is namelijk de directrice van het park en ze heeft helemaal geen tijd voor haar neefjes. De haastig geregelde Britse nanny verliest de jongens al snel uit het oog. Erger: Tante Claire heeft net een nieuwe attractie voor het park laten klonen - de Indominus Rex - en dat enorme kreng ontsnapt vrijwel meteen aan het begin van de film.

Pandemonium! Terwijl de Pterodactli zich vanuit de lucht op kinderen en vrouwen storten, grijpt de enorme Mosasaurus iedereen die in het water valt. Ook oude bekenden uit de eerste film melden zich, de T-Rex en de Velociraptors. Ondertussen bezorgen mensen als Dr. Wu (BD Wong, de enige acteur die we nog kennen uit Jurassic Park), de miljardair Masrani (Irrfan Khan) en een militair met een eigen agenda (Vincent D'Onofrio) tante Claire nog meer hoofdbrekens. Gelukkig schiet macho held Owen (Chris Pratt) haar te hulp.

Briljante kinderfilm

Spielbergs Jurassic Park was baanbrekend in 1993. In The Abyss (1989) en Terminator 2: Judgment Day (1991) waren cgi-shots nog de opvallende uitzondering. Spielberg had voor Jurassic Park special effects-pioniers Stan Winston en Phil Tippett ingehuurd om de dinosauriërs met behulp van animatronics, miniaturen en stop-motion animatie tot leven te wekken. Pas toen hij de cgi-tests van Industrial Light and Magic zag, ging hij om. De definitieve doorbraak van cgi: 'I've just become extinct!' zou Tippett hebben uitgeroepen. Een quote die Spielberg als grapje in zijn film verwerkte.

Jurassic Park was natuurlijk ook succesvol omdat het een ijzersterk verhaal is. Het boek van Michael Crichton, waarop Spielberg zich baseerde, spreekt ons aan op ons instinctieve wantrouwen jegens (gen)wetenschap en net iets té gemaakt vrolijke pretparken. Spielberg bracht een fijne cast bijeen (Sam Neill, Laura Dern, Attenborough, Jeff Goldblum) en vond de juiste mix van bewondering, humor, horror en dat gezellige Spielberg-familiegevoel. Het is eigenlijk een briljante kinderfilm, met John Hammond als de opa die je graag hebben zou en een scène met Raptors in de keuken die je voorgoed traumatiseert.

Bekijk de trailer
Bekijk de trailer

B-Filmideetjes

Colin Trevorrow, de regisseur van Jurassic World, was zeventien toen de eerste film uitkwam. "Het was alsof film opnieuw werd uitgevonden," vertelde hij in een recent interview aan Empire. Met een wereldwijde opbrengst van meer dan één miljard dollar, konden sequels natuurlijk niet uitblijven. The Lost World: Jurassic Park (Spielberg, 1997) en Jurassic Park III (Joe Johnston, 2001) waren minder goede films, maar brachten nog steeds veel geld op. En toen werd het stil. Het lukte Spielberg en consorten maar niet om één van de vele vervolgideeën verfilmd te krijgen.

In 2004 lekte bijvoorbeeld een scenario uit van John Sayles, de schrijver van o.a. Piranha, Alligator en The Howling. Zijn versie van de vierde film zou beginnen met een dino-aanval op een kinderhonkbalwedstrijd. Daarna zou de actie zich verplaatsen naar een middeleeuws kasteel in de Alpen (!) waar een Amerikaanse huurling vijf mini-T-Rexen met de namen Achilles, Hector, Perseus, Orestes en Spartacus traint voor reddingsoperaties!! B-filmideetjes te over.

Budget leap

Er kwam uiteindelijk dus toch groen licht en Spielberg vertrouwde de regie toe aan Trevorrow - met een budget dat geschat wordt op tussen de 150-190 miljoen dollar.  Opvallend, want Trevorrow was tot dat toe alleen bekend van de leuke, maar veel kleinschaliger scifi romkom Safety Not Guaranteed uit 2012.

Budget: 750.000 dollar. Dat is een trend in Hollywood. Al eerder mocht bijvoorbeeld Gareth Edwards de enorme budget leap maken van Monsters (500.000 dollar) naar Godzilla (150 miljoen dollar). De vraag is dan natuurlijk wel: worden die jonge talenten du jour niet vermorzeld door de executives die in Hollywood de dienst uitmaken?

Jurassic World heeft, dat is zeker, helemaal niets van de originaliteit en eigen stijl van Safety Not Guaranteed. Trevorrow en zijn vaste schrijfpartner Derek Connolly hebben in plaats daarvan een film gefabriceerd die precies aan de opdracht voldoet.

"We want to be thrilled," zegt een groepje investeerders aan het begin. "Don't we all," antwoordt Claire cynisch. Zelfs dat soort meta-kritische grapjes over de commercialisering van het park en de filmfranchise is een zorgvuldig berekend deel van de succesformule.

Gillende tuthola

Het verhaal bevat wel degelijk enkele van de meer bizarre ideeën uit het eerder genoemde John Sayles-script, maar Trevorrow weet die tóch een schijn van waarschijnlijkheid te geven. Grootste tegenvaller zijn de rollen van Chris Pratt en Bryce Dallas Howard. Collega-regisseur Joss Whedon beschuldigde Trevorrow via Twitter al van seksisme, en hij heeft gelijk. Owen, de één-dimensionale alfaman en Claire, de gillende tuthola op hoge hakken; dat is echt niet meer van deze tijd.

Wat Trevorrow wél goed kan, is spannende scènes opzetten. De aanval van de Indominus Rex op de jongens in hun Gyrobol, het bloedige einde van een commando-eenheid, een nachtelijke dino-jacht, de finale… Je zit op het puntje van je stoel. Een paar scènes in Jurassic World zijn zelfs opvallend wreed: bloed zie je niet - soms wel wat minder geslaagde cgi - maar Trevorrow rekt die scènes tot het uiterste.

Vooraf werd gezegd dat de franchise met deze film een nieuwe richting in zou slaan. Dat is niet zo. Maar wel: méér tanden en dat is toch ook een extra sterretje waard.