Filmrecensie: Woman in Gold - Simon Curtis

"Ze is de Mona Lisa van Oostenrijk, denk je dat ze haar zomaar laten gaan?". Helen Mirren en Ryan Reynolds in waargebeurd drama over roofkunst.
BEOORDELING

Het is een beroemd schilderij van Gustav Klimt, vol schitterend bladgoud, en het hing jarenlang in de Belvedere in Wenen: Portret van Adele Bloch-Bauer I.

Voor veel Oostenrijkers een nationale kunstschat; voor Maria Altmann het portret van haar tante Adele dat altijd thuis hing. Het werd na de Anschluss gestolen door de nazi’s.

Maria overleefde als een van de weinigen van haar familie de Jodenvervolging. Ze vluchtte naar Amerika. Decennia later, in 1998, daagde ze de staat Oostenrijk voor het gerecht en probeerde daarmee het schilderij terug te krijgen. Simon Curtis, regisseur van My Week with Marilyn uit 2011, verfilmde haar juridische gevecht.

Kunstrestitutie

Dat gevecht begint, in de film, met de ontmoeting tussen Maria (Helen Mirren) en de jonge advocaat Randol Schoenberg (Ryan Reynolds).  "Wat weet je van kunstrestitutie?", vraagt het koppige dametje aan de onervaren jongeman. "Niets", antwoordt hij. Toch werpt hij zich op de zaak, al was het maar omdat het schilderij meer dan 100 miljoen dollar waard is.

Oostenrijk claimt het schilderij als rechtmatig nationaal bezit op grond van een testament, maar Maria en Randol vinden aanleiding om daar tegenin te gaan. Om hun zaak te bepleiten moeten ze naar Wenen: terug naar de plek waar voor Maria zoveel pijnlijke herinneringen liggen. Het wordt een lange, moeilijke reis naar het verleden.

Bekijk de trailer:

Stukje geschiedenis

Oud, geestig en koppig dametje op een missie met een jongeman: zeker in de eerste heft van de film dringt de vergelijking met Philomena (2013) zich op. Judi Dench en Steve Coogan waren aan elkaar gewaagd; Mirren moet het met veel minder geslaagd tegenspel doen van Reynolds. Zijn Randol Shoenberg is een flets, ongeloofwaardig personage.

Meer humor en vuur tussen die twee hadden Woman in Gold een niveau hoger kunnen tillen. Nu blijft het bij een mooi aangekleed, mooi geschoten en degelijk verteld stukje geschiedenis dat, vooral in de flashback-scènes met Maria's ouders, nogal eens te zoetsappig of melodramatisch wordt.

Mirren-moment

Jammer, want het is een verhaal met interessante aspecten. Politiek: heeft het grote publiek niet óók recht op zo'n meesterwerk? Emotioneel: wat betekende tante Adele eigenlijk voor Maria? We zien voornamelijk dat ze mooi was. Moreel: maakt teruggave iets goed van het leed dat is aangedaan? De film blijft op al die punten vrij oppervlakkig.

In de laatste minuten zien we hoe de jonge Maria afscheid moest nemen van haar ouders. Daarna zien we hoe de oude Maria door haar eigen huwelijksfeest dwaalt in 1937. Een overbodig dubbel slotakkoord: Curtis had het moeten laten bij dat mooie Mirren-moment, Maria stil huilend in de armen van Randol. Gewonnen en toch alles verloren.

3 sterren - 34 zalen

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie