Filmrecensie: San Andreas - Brad Peyton

9.6 op de schaal van Richter; het zal wel. Zo hoog scoort de 3D-rampenfilm met Dwayne 'The Rock' Johnson zeker niet.
BEOORDELING

Rampenfilms hebben anno 2015 een serieus probleem: alles kan, dankzij de digitale trukendoos, maar het maakt zelden nog indruk.

Nu kan je zeggen dat het publiek verwend is met goede cgi, maar het zou toch anders zijn als films als San Andreas ons betere personages gaven, personages met wie je echt kunt meeleven..

Zelfs Dwayne Johnson, de spierbundel met de hoogste aaibaarheidsfactor, levert zo’n personage niet in San Andreas. De film stapelt het ene rampenfilmcliché op het andere - waarna de boel in elkaar stort in een stofwolk van bordkartonnen personages, simplistische dialogen en min of meer acceptabele cgi.

​Bizar slechte dag

Het is een bizar slechte dag voor reddingswerker Ray (Johnson): hij ontvangt de echtscheidingspapieren van zijn ex (Carla Gugino) en moet toezien hoe zijn dochter Blake (Alexandra Daddario) met de nieuwe man in moeders leven naar San Francisco vertrekt… waar op dat een enorme aardbeving gaande is!

Terwijl Ray te land, ter zee en in de lucht in de weer is om zijn dochter te redden en zijn vrouw terug te winnen, legt seismoloog professor Hayes (Paul Giamatti) ons de 'wetenschappelijke' kant van de film uit. Er zijn jaarlijks 500.000 aardbevingen in de wereld, maar dít is uiteraard de grootste. De hele San Andreasbreuk slaat op hol.

Bekijk de trailer:

Digitale afstraffing

De nieuwe vrijer van moeder is natuurlijk een welvarende lafaard die dochter Blake vrijwel meteen aan haar lot overlaat. Toevallig is hij ook nog eens architect. Aan het begin van de film schept hij nog op over één van zijn gebouwen. "The tallest, the strongest…" Tja, dat vraagt natuurlijk om een digitale afstraffing.

Want de langste en de sterkste, dat is toch Dwayne Johnson. Hij is de breedgeschouderde, betrouwbare held van het verhaal en daarvoor heeft onze Grote Vriendelijke Reus slechts één gezichtsuitdrukking nodig. Plus teksten, die zelfs voor wie nog nooit een film gezien heeft, te volgen zijn: "Let’s save our daughter!".

Autopiloot

Net als het script, blijken helikopters, vliegtuigen en boten trouwens ook steeds maar op de automatische piloot te kunnen. Handig. Logica en waarschijnlijkheid liggen al aan gort voordat er één gepixelde tsunami op de Golden Gate Bridge is neergestort. Zelfs de blauwe ogen van Alexandra Daddario kunnen je daar niet van afleiden.

Een luie recensent die toch wat aardigs wil zeggen, schrijft iets over pretentieloos vermaak met een grote zak popcorn op schoot. Best, voor wie daar genoegen mee neemt, maar laten we eerlijk zijn: dit is een ramp die je de volgende dag alweer vergeten bent.

2,5 sterren - 99 zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie