Filmrecensie: Poltergeist - Gil Kenan

Alweer een overbodige remake van een horrorklassieker. De jongste dochter verdwijnt ditmaal in een flat screen.
BEOORDELING

Het is verleidelijk de remake van Gil Kenan (Monster House, City of Ember) een hele recensie lang te vergelijken met het origineel uit 1982. Dat moesten we maar niet doen.

Poltergeist is immers geen heilige schrift en na meer dan dertig jaar heeft een nieuwe generatie ook recht op zijn eigen versie. Dat doet aan het origineel niets af.

Met producenten als Sam Raimi, Robert G. Tapert, Roy Lee en Nathan Kahane mag je bovendien een film verwachten die op zichzelf kan staan. De vier waren verantwoordelijk voor onder meer The Evil Dead, de remake van The Grudge en The Ring, 30 Days of Night, Drag Me to Hell, The Uninvited en The Woman in Black. Geen slechte lijst.

'They are here'

We doen dus even alsof we het verhaal niet allang kennen. Eric en Amy Bowen (Sam Rockwell en Rosemarie DeWitt) verhuizen met hun drie kinderen naar een woning in de suburbs. Het is er, zo ontdekken we al snel, niet pluis. Lampen, iPads, mobiele telefoons en de grote flat screen in de voorkamer lijken een eigen leven te leiden.

Zo vindt het gezin kleinste dochter Maddie op een nacht, als in trance, staand voor een tv-scherm vol spookachtige beeldruis. "They are here", zegt ze. Wie? "They're lost people. They're not pretend, mommy." Dat blijkt, want niet lang daarna wordt Maddie weggezogen naar een andere dimensie, de schemerwereld van de doden.

Bekijk de trailer

Gedoe

Poltergeist heeft best aardige momenten. Dat de film in 3D is mag je vergeten, maar de scène waarin Maddie ontdekt dat er opvallend veel statische elektriciteit is in het huis, is zowel aandoenlijk als creepy. Zelfs zo’n klassiek schrikmoment als de eekhoorn op zolder is hier nog effectief. De horrorscènes zijn beslist beter geslaagd dan de personages.

Vader is werkloos en drinkt, moeder wil dat hij zijn vaderrol serieus neemt, oudste dochter Kendra is een stereotype skypende puber en zoontje Griffin moet leren zijn angsten de baas te worden. Geen van de acteurs weet er leven in te blazen. Wanneer Maddie door geesten wordt gekidnapt kijkt Rockwell alsof Eric het allemaal maar lastig vindt, dat gedoe.

Gene zijde

Dat wreekt zich vooral in de tweede helft, wanneer de familie probeert om met behulp van een paar paranormale onderzoekers en een drone Maddie terug te halen van gene zijde. De emotie - je zou je ontzettend zorgen moeten maken om dat kleine meisje en je trillend moeten afvragen waar ze is - heeft dan plaatsgemaakt voor techniek: cgi en luide muziek.

Dat je je op een gegeven moment meer in een computerspel waant, dan in een enge spookgeschiedenis is typerend voor de makke aan deze film. Overdaad schaadt. Méér schrikeffecten, méér cgi en méér lawaai leveren geen betere film op. Kortom: kijk toch liever het origineel (nog maar eens terug).

2,5 sterren - Te zien in veertig zalen

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie