Filmrecensie: Cinderella - Kenneth Branagh

Ouderwetse filmversie van het bekende Assepoester-sprookje is degelijk maar ook erg zoet en saai. Met Cate Blanchett als de boze stiefmoeder.
BEOORDELING

De afgelopen vijftien jaar hebben sprookjesfilms een extreme make over gehad. Dat begon met Shrek (2001), waarin allerlei sprookjesfiguren op hilarische wijze door de mangel werden gehaald.

En ook in films als Enchanted (2007) werd met een vette knipoog gekeken naar de houdbaarheid van sprookjesclichés in moderne tijden.

Vervolgens kregen we gepimpte sprookjes, zoals Snow White and the Hunts Man (2012) en Hansel & Gretel: Witch Hunters (2013). Gemoderniseerde sprookjes waarin de bekende personages zich van een onbekende kant lieten zien. En Maleficent (2014) werd niet verteld vanuit het perspectief van Doornroosje maar van de heks die haar in slaap zou toveren.

Klassiek zonder knipoog

Na al deze postmoderne variaties lijkt de tijd weer rijp voor een sprookje zonder ironische knipogen of andere modieuze aanpassingen. Tenslotte groeit er elke tien jaar een nieuwe generatie op die voor het eerst kennis maakt met het oorspronkelijke werk van de gebroeders Grimm en Hans Christian Andersen, en hun sprookjes zijn niet voor niets al bijna twee eeuwen klassiek.

Dat moet ook regisseur Kenneth Branagh gedacht hebben toen hij Cinderella - Assepoester - verfilmde. In het bekende sprookje van Grimm wordt het arme weesmeisje Ella na de dood van haar vader door haar stiefmoeder en stiefzusjes als huissloof misbruikt, maar ze ondergaat haar lot dapper en blijft optimistisch. Dit in de geest van haar overleden moeder die haar opdroeg altijd aardig te blijven en moed te houden.

Braaf en suikerzoet

Die ondergeschikte en weinig assertieve houding strookt niet met de trend om vrouwelijke sprookjesfiguren eigenzinnig en onafhankelijk te maken (zie ook Ella Enchanted) maar Branagh bleef zijn bronmateriaal trouw. En dus blijft Ella (Lilly James) dapper lachen, ook wanneer ze door haar stiefmoeder (Cate Blanchett) en stiefzusjes Cinderella wordt gedoopt. Het maakt de film braaf, ouderwets en suikerzoet - deze Cinderella voegt niets nieuws toe.

Tim Burton bleef in Alice in Wonderland ook trouw aan zijn sprookjesbron, maar hij maakte er een digitale toverbal vol special effects van. Branagh houdt het de digitale trukendoos beperkt tot sprekende muizen en de pompoen die in een rijtuig verandert. De film wordt voorafgegaan door het korte filmpje Frozen Fever, een vervolg op het wél moderne en niet toevallig razend populaire sprookje Frozen.

In 177 zalen (originele en Nederlandstalige versie)

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie