Surrealistische en hypergestileerde zwarte komedie over het leed dat mensen elkaar berokkenen. Derde deel van een trilogie.

De Zweedse filmmaker Roy Andersson (71) is in eigen land bekend vanwege zijn gestileerde commercials én vanwege zijn zwarte komedies, die de mens vooral op zijn treurigst laten zien.

Na Songs from te Second Floor (2000) en You, The Living (2007) is er nu het derde deel van The Living Trilogy: A Pigeon sat on a Branch Reflecting on Existence, winnaar van de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië.

Dat Andersson steeds zeven jaar pauze hield tussen de verschillende delen van zijn drieluik komt door zijn zeer specifieke aanpak: hij werkt niet op locatie maar laat alle decors - ook de buitenlocaties - nabouwen in zijn studio. Dat levert tableaus vivants op die doorgaans in één shot worden opgenomen. Door deze tijdrovende werkwijze was de Zweedse zeventiger vier jaar bezig per film.

Feestartikelen

Het resultaat mag er dan ook zijn: de surrealistische scènes, in gedempte kleuren, lijken uit een nachtmerrie te komen. A Pigeon sat on a Branch Reflecting on Existence bevat 39 van dergelijke losstaande scènes, met als verbindend element de droefgeestige wederwaardigheden van twee handelsreizigers in feestartikelen, waarvan er minstens één depressief is.

Ook andere situaties keren terug in de film, zoals twee lange scènes rond de Zweedse koning Karel de XII. Die leefde weliswaar van 1697 tot 1718 en is vooral bekend vanwege zijn mislukte veldtocht tegen de Russen, maar dat weerhoudt Andersson er niet van de koning te paard een hedendaagse kroeg binnen te laten rijden en te laten flirten met de barjongen.

Droogkomisch

Anderssons personages zijn bleke tobbers, die moeizaam communiceren en het meer dan eens afleggen tegen de absurditeit van het moderne bestaan. Dat klinkt misschien niet erg wervend, maar Andersson hanteert een prachtige surrealistische stijl die resulteert in visuele hoogstandjes en lardeert zijn droefgeestige scènes met droogkomische humor.

Zijn werk is tot vervelens toe vergeleken met dat van de Finse regisseur Aki Kaurismäki en de Nederlandse filmmaker Alex van Warmerdam. Er zijn ook zeker overeenkomsten, maar het is vooral Anderssons eigen stijl die zijn films uniek maakt. A Pigeon sat on a Branch Reflecting on Existence is dan ook een wonderschoon sluitstuk van een trilogie die nergens mee te vergelijken valt.

Te zien in 16 zalen

BEOORDELING