Psychologische horrorfilm waarin twee jongetjes hun moeder niet meer vertrouwen. Maar zijn ze zelf wel te vertrouwen?

Oostenrijk heeft de reputatie duistere, naargeestige films te maken – denk maar aan de films van Michael Haneke (Amour, Das Weisse Band) of Ulrich Seidl (Import/Export, Im Keller). Desondanks komt er maar zelden een horrorfilm uit Oostenrijk in de Nederlandse bioscoop. Dat gemis wordt deze week goed gemaakt met Ich Seh, Ich Seh – geproduceerd door Ulrich Seidl.

Dat laatste is niet toevallig, want co-regisseur Veronika Franz is zowel privé als professioneel de partner van Ulrich Seidl. Ze werkte als schrijfster en assistent-regisseur mee aan de meeste van zijn films. Ich Seh, Ich Seh maakte ze samen met Severin Fiala, met wie ze eerder de documentaire Kern (2012) maakte. Maar hun tweede film samen is een onderhuidse horrorfilm.

Mammie? Mummie!

Zomer. Bij een afgelegen villa spelen twee 11-jarige jongens in een maïsveld en in een grot. Het zijn Lukas en Elias (Lukas en Elias Schwarz), en ze wachten op de terugkeer van hun moeder (Susanne Wuest). Maar wanneer deze terugkomt zit haar hoofd in het verband – vermoedelijk vanwege een behandeling bij de plastisch chirurg. De jongens schrikken uiteraard van de aanblik van deze mummie die hun mammie moet zijn.

The Shining

Maar wanneer het verband eraf gaat zijn de jongens nog steeds onthutst: dit is hun moeder helemaal niet! Uiteraard probeert de moeder hen uit te leggen dat ze wel degelijk dezelfde is – maar is dat wel zo? Was ze altijd al zo streng en afstandelijk? En waarom krijgt een van de broers niets te eten? Er moet veel meer aan de hand zijn – en dat is er natuurlijk ook. Tweelingen zijn in horrorfilms altijd voorboden van het kwaad – denk maar aan The Shining.

Kakkerlakken & superlijm

Veronika Franz & Severin Fiala bouwen de spanning mooi op, met mysterieuze shots en raadselachtige gebeurtenissen die de kijker aan het denken zetten. Waarom staan er mieren op het behang? Waarom verzamelen de jongens kakkerlakken?

De villa wordt steeds meer aan spookhuis en huis-, tuin-, en keukenartikelen als superlijm en een stanleymes krijgen griezelige bijrollen.

Borgman

Ich Seh, Ich Seh is geen doorsnee horror. Met de afgelegen villa in de volle zon doet de film eerder aan Alex van Warmerdams Borgman denken, maar dan nog ongrijpbaarder.

De prachtig geschoten film gaat onder je huid zitten op een manier die je liever niet had gewild: alsof er insecten onder je huid krioelen die er zelfs met een scherp mesje niet uit te halen zijn. Maar het is wél een onvergetelijke ervaring.

Te zien in 6 zalen.

BEOORDELING