Christoph Waltz steelt in Big Eyes de show met zijn malle clownsstreken, maar kan dat vooral doen omdat Tim Burton de regie lijkt te zijn kwijtgeraakt.

Dit is het vreemde en waargebeurde verhaal van de schilderijtjes van de kinderen met de enorme ogen. Die dingen waren ontzettend populair in de jaren vijftig en zestig in de VS.

Geïnspireerd door zijn herinneringen aan dakloze kinderen in het naoorlogse Europa, vertelde Walter Keane er altijd bij. Zijn klanten trokken met betraande ogen de portemonnee.

Alleen: Walter Kean wás helemaal niet de schilder van die doeken. Dat was zijn vrouw Margaret, die pas na hun echtscheiding in 1964 de waarheid onthulde. Walter was een heel ander soort artiest: een kunstige kletsmajoor vol fabelachtige charme. Een fraudeur, maar óók een vernieuwer, die als een van de eersten ‘zijn’ kunst commercieel uitbaatte.

Zoete broodjes

Het verhaal speelt in de jaren vijftig: prachtige auto's, groene gazonnetjes, maar de emancipatie moet nog beginnen. Margaret (Amy Adams) is net gescheiden en heeft het als alleenstaande moeder niet gemakkelijk. Ergens is het wel voorstelbaar dat ze zo snel valt voor de charmante, maar evident onbetrouwbare, Walter Keane (Christoph Waltz).

Ze ontmoet Walter op een kunstmarkt. Zelf is hij een beetje een zondagsschilder, maar zijn enthousiasme voor haar schilderijen doet de introverte Margaret goed. Wanneer ze later ontdekt dat hij haar werk verkoopt onder zijn eigen naam is ze eerst geschokt, maar gaat er toch mee akkoord. Ze verkopen als zoete broodjes. Alleen het geweten knaagt...

Buitenbeentjes

'It's not art! Clear out the clutter before the Taste Police arrive!' roept de kunstrecensent van de New York Times in de film. Hij heeft gelijk, het is vreselijke kitsch. Tim Burton is echter wél fan - hij bezit enkele schilderijen - en in Ed Wood bewees hij al dat hij het heel overtuigend en enthousiast op kan nemen voor de buitenbeentjes van de goede smaak.

In Big Eyes - het script is van Scott Alexander en Larry Karaszewski die ook Ed Wood en The People vs. Larry Flynt schreven - lukt dat niet. Sterker, het scenario doet heel zorgvuldig géén uitspraken over de kwaliteit van Margarets werk. Een vurig pleidooi was interessanter geweest. Tim Burton blijft in alle opzichten aan de oppervlakte.

Rechtbankklucht

Margaret is 86 nu en zij werkte mee aan de film. Dat zou wel eens een nadeel geweest kunnen zijn. De feiten worden netjes genoemd (zo werd Margaret later Jehova’s Getuige) maar Burton weet die niet te kneden tot een boeiend verhaal. Een werkende vrouw in de fifties, de commercialisering van de kunst... de thema’s worden hoogstens aangestipt.

Amy Adams is subtiel in de rol van Margaret, maar wordt volkomen van het doek geblazen door Christoph Waltz. Hij maakt er in de finale een heuse rechtbankklucht van. Dat is wel grappig, maar maakt de film niet minder teleurstellend, vlak en onevenwichtig. Die grote kinderogen? Burton dringt er ook niet diep in door.

Te zien in 27 zalen. 

BEOORDELING