Filmrecensie: Taken 3 - Olivier Megaton

De vraag of je Liam Neeson nog geloofwaardig vindt als actieheld is achterhaald. Vrijwel níets is geloofwaardig aan Taken 3.

Liam Neeson was Oscar-waardig in Schindler’s List, prima in Michael Collins, sterk in The Grey en grappig als de stem van de politieman in The Lego Movie.

Maar tegenover die titels staan ook films waarvoor de acteur nauwelijks moeite leek te doen. Herinnert u zich Zeus nog in Clash of the Titans?

Of Neeson ooit geloofd heeft in Taken (2008), wie zal het zeggen? De eerste film uit de franchise had nog charme als recht-toe-recht-aan actiefilm. Kim (Maggie Grace), de dochter van gepensioneerde CIA-agent Bryan Mills (Neeson), werd ontvoerd en hij rustte niet voor hij haar gevonden had en de Albanese ontvoerders ruw gestraft.

Onveilige gezinssituatie

Inmiddels (in de deel 2 werden Mills en ex Lenore (Famke Janssen) gegijzeld in Istanbul) is wel duidelijk dat de man geen veilige gezinssituatie bieden kan. Taken 3 begint, na een omslachtig eerste kwartier, zelfs met de dood van Lenore. De politie, aangevoerd door detective Dotzler (Forest Whitaker), denkt dat Mills de dader is.

Om zijn naam te zuiveren moet Mills dus zélf op zoek gaan naar de dader. Lenores tweede man, Stuart St. John (Dougray Scott), gedraagt zich vreemd, maar er loopt in het verhaal ook een bende getatoeëerde gangsters rond onder leiding van een zekere Oleg Malankov (Sam Pruell).

Boume

Regisseur Olivier Mégaton (Transporter 3, Colombiana, Taken 2) komt uit de school van Luc Besson, de Franse regisseur die de ene na de andere formule-actiefilm produceert. Het hoeft allemaal niet echt logisch of origineel te zijn, zolang het maar Boume! doet.

En dus is meteen duidelijk wie de bad guys zijn, explodeert er van alles, knallen auto’s op elkaar en ratelen er machinegeweren – terwijl er geen druppel bloed op het scherm te zien is en de politie steevast nét te laat komt. De film is zo slordig in elkaar geflanst, dat je in plaats van spanning vooral verwarring voelt.

Perzikyoghurt

Of verbazing, want het script is soms echt bizar. Tijdens de begrafenis van haar moeder krijgt Kim via-via de opdracht doorgespeeld ‘voorspelbaar te zijn’. Dat is code voor: net als iedere dag een flesje perzikyoghurt gaan halen in de supermarkt. En, ja hoor, er hangt een briefje van haar vader aan het flesje: "Meteen opdrinken!"

Even later, tijdens een hoorcollege, krijgt Kim last van misselijkheid. In de toiletten wacht Mills haar op. Wat blijkt: hij heeft iets in haar yoghurt gedaan zodat ze elkaar onopgemerkt konden ontmoeten! "Ik ben zwanger," stamelt Kim verbijsterd. En wat antwoordt Mills? ‘Ik heb een lage bloedsuikerspiegel.’ Hij heeft de hele dag nog niet gegeten, de held.

Te zien in 82 zalen

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie