Melancholische feelgoodmovie met John Lithgow en Alfred Molina als getrouwd homostel.

BEOORDELING

Veel romkoms eindigen - net als sprookjes - met een huwelijk en daarmee is het verhaal meteen afgerond. Maar aangezien het leven een sprookje noch een romantische komedie is begint het gezeur meestal juist zodra de wittebroodsweken voorbij zijn. Zo ook in Love is Strange, een film die begint met een huwelijk. Maar dan wél met een homohuwelijk.

De gelukkigen zijn de gepensioneerde schilder Ben (John Lithgow) en de muziekleraar George (Alfred Molina). Ze hebben al 39 jaar een relatie en besloten die eindelijk eens met een huwelijk te bezegelen. Na wat nerveus gedoe om een taxi te vinden in New York eindigt de dag met een vrolijk muzikaal feest in hun huis, waar het stel is omringd door hun vrienden.

Op het matje

En ze leefden nog lang en gelukkig? Nou nee, want anders was Love is Strange al na een kwartier afgelopen. George wordt op het matje geroepen in de katholieke kerk waar hij al twaalf jaar zangles geeft. Dat hij homo is hebben de geestelijken steeds door de vingers gezien, maar nu hij het officieel met een huwelijk heeft bezegeld is dat reden om George te ontslaan.

En aangezien Ben als gepensioneerde schilder geen eigen inkomsten heeft zien George en Ben zich gedwongen hun appartement te verkopen. Door allerlei omstandigheden zit er dan niets anders op dan bij vrienden te logeren, zolang ze nog geen nieuw huis hebben gevonden. En zo wonen ze voor het eerst in 39 jaar gescheiden, ironisch genoeg nét nu ze zijn getrouwd.

Slice of life

Love is Strange is een aardige slice of life-tragikomedie, waarin nu eens twee oudere homo’s de hoofdrol hebben. Het is ook een feestje om Lithgow en Molina, die zo vaak schurkenrollen hebben gespeeld, in deze rollen te zien zonder dat ze terugvallen op nichterig gedrag. De logeerpartijen bij de gasten én gastgezinnen zorgen voor irritaties die ook heel herkenbaar overkomen.

Love is Strange zet het drama niet dik aan maar dat heeft weer als nadeel dat de film nogal kabbelt, zeker met twee bedaarde heren als hoofdpersonages. Sachs’ neiging om drama uit de weg te gaan wreekt zich in het slot, dat wel erg uit de lucht komt vallen. Jammer, want de rest van de film is zeer aangenaam en aanstekelijk.