Het lange leven van Louis Zamperini was ongetwijfeld indrukwekkend. De film die Angelina Jolie erover maakte is lang en middelmatig.

BEOORDELING

Jolie kondigde vorige maand aan definitief te stoppen met acteren. Ze is echter al een tijdje actief als filmproducent. Dit is de derde film die ze zelf regisseerde.

In the Land of Blood and Honey (2011), een aanklacht tegen de burgeroorlog in het voormalige Joegoslavië, was haar voorlaatste.

Ze kondigde ook Africa al aan, een film over de strijd van dierenbeschermer Richard Leakey tegen ivoorstropers in Kenia. Op basis van deze drie titels en haar talloze goede doelen, kun je dus wel stellen dat Jolie sociaal betrokken is. Maar de kunst van het filmmaken is om ook je publiek emotioneel te betrekken.

Inspirational

Wie was Louis Zamperini? Antwoord: een Italiaanse Amerikaan die op zijn negentiende meedeed aan de Olympische Spelen in Berlijn. Hij eindigde als achtste op de 5.000 meter. Dat was in 1936, het jaar waarin de veel bekendere zwarte atleet Jesse Owens zich de woede van Adolf Hitler op de hals haalde.

Gelukkig is er ook een film over Owens in de maak, anders zou je je toch gaan afvragen wat Zamperini eigenlijk zo belangrijk maakt. Jolie vindt hem, zoals dat heet, 'inspirational'. Tijdens WOII vloog hij in een bommenwerper, crashte, dobberde 47 dagen op zee en belandde in een Japans krijgsgevangenkamp. Hij gaf nooit op.

Unbroken opent sterk met een luchtduel. Zamperini (Jack O’Connell) moet heel kalm en secuur bommen mikken, terwijl zijn vliegtuig ondertussen wordt aangevallen door Japanse gevechtsjagers. Er is zichtbaar cgi aan te pas gekomen, maar de scène is wel spannend. Jammer dat de rest van de film dat niet is.

Integendeel: hoe langer Zamperini's ontberingen duren (de film is 137 minuten lang), hoe minder de man je gaat interesseren. Zamperini en beste vriend Phil (Domhnall Gleeson) blijven onder alle barre omstandigheden altijd dezelfde Amerikaanse jongens van stavast. Geen echt mensen, maar Kuifjes in oorlogstijd.

‘If you can take it…’

De toon van de film wordt zelfs een beetje neokoloniaal wanneer Zamperini een balk optilt en zo zijn superieure mannelijkheid bewijst tegenover de sadistische Japanse kampcommandant. We hebben het allemaal als eens gezien, en vooral veel aangrijpender, in bijvoorbeeld Merry Christmas Mr. Lawrence.

De saaiheid van Unbroken zit eigenlijk al in het onderwerp. Zamperini mag dan hard kunnen rennen, hij probeert nooit eens te ontsnappen. Zijn persoonlijke motto komt wel twee keer voorbij: 'If you can take it, you can make it.' Een man met een uitzonderlijk uithoudingsvermogen dus, maar om dat nou ook van je publiek te verlangen?