Filmrecensie: Horns – Alexandre Aja

Wisselvallige horrorkomedie over moordverdachte met hoorntjes overtuigt niet. Met Daniel Radcliffe als de hoorndrager. Twee sterren. 

Na in acht films Harry Potter te hebben gespeeld doet Daniel Radcliffe dappere pogingen van zijn tovenaarsleerlingimago af te komen.

Hij stond naakt op toneel in Equus, speelde de homoseksuele dichter Allen Ginsberg in Kill Your Darlings, was te zien in de horrorfilm The Women in Black en duikt volgend jaar op in een Frankenstein-remake als de gebochelde knecht Igor.

Ook als Ig Perrish in Horns breekt Radcliffe met zijn Potter-imago: hij rookt, vloekt en drinkt als een bezetene en wordt er bovendien van verdacht dat hij zijn vriendin Merrin (Juno Temple) heeft vermoord. Die werd namelijk met ingeslagen schedel gevonden in een bos, onder de boomhut waar Ig en Merrin regelmatig romantische ontmoetingen hadden.

Hoorntjes

De avond voordat Merrin werd vermoord hadden zij en Ig ook nog een fikse ruzie in een diner. Dat maakt Ig extra verdacht maar omdat er geen bewijzen tegen hem zijn mag hij voorlopig vrij rondlopen.

Hij wordt wel opgejaagd door de pers die hem al heeft veroordeeld, en wanneer Ig op een dag wakker wordt met hoorntjes op zijn voorhoofd denkt hij dat hij echt gek is geworden.

Is hij de duivel zelve en heeft hij inderdaad zijn vriendin vermoord, ook al weet hij daar niets meer vanaf? Veel tijd om erover na te denken krijgt hij niet, want ineens begint iedereen in zijn omgeving zich vreemd te gedragen. Het kan aan die hoorntjes liggen, maar volslagen vreemden biechten plotseling hun diepste fantasieën aan hem op, en brengen deze vervolgens ook in uitvoering.

Bekijk de trailer:

Geschmier

Horns laveert tussen horror en humor en dat pakt niet erg geslaagd uit. De eerste keer dat iemand zijn stoutste fantasie aan Ig opbiecht is nog wel geestig, maar daarna is het een herhaling die leidt tot veel overacting en geschmier.

Bovendien haalt het de spanning uit de film: door die kolderieke scènes raakt de vraag wie Merrin heeft vermoord op de achtergrond.

Radcliffe draagt zijn hoorntjes met overtuiging, maar de rest van het script is minder overtuigend. Lange flashbacks en voice-overs zijn nodig om uit te leggen wat er precies is gebeurd – en zelfs dan geloof je het als kijker nauwelijks.

Horns ziet er mooi uit, maar het verhaal is nog onwaarschijnlijker dan het uitgangspunt van de hoorntjes. Je kan beter 2 cornetto’s kopen.

Te zien in 21 zalen

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie