De vijfde film van het jonge talent Xavier Dolan is tegendraads, heftig en rauw, maar werkt ook als liefdesbrief aan álle moeders. 4,5 sterren

De Canadese regisseur Xavier Dolan debuteerde in 2009 met J’ai tué ma mère. De film, ook al een verhaal over een moeder en zoon, won talloze prijzen.

Les amours imaginaires (2010), Laurence Anyways (2012) en Tom à la ferme (2013) konden daarna ook op grote bijval rekenen, vooral op de filmfestivals.

En dat voor een regisseur van 25 jaar. Mommy bewijst opnieuw Dolans talent diep door te kunnen dringen in de psychologie van zijn personages. Ook visueel is Mommy opvallend. Twee sleutelscènes uitgezonderd, wordt de hele film vertoond in beeldverhouding 1:1. Geen breedbeeld dus, maar vierkant. Als een foto op je mobiel, of een selfie.

Luidruchtig

Moeder Diane ‘Die’ Després (Anne Dorval) is een luidruchtige verschijning, met haar gebleekte spijkerbroeken, haarextenties en zonnebril. Ze schrijft haar naam met een getekend hartje op de i. De white trash mom is sinds drie jaar weduwe, kleedt zich als een tiener en rookt, drinkt en scheldt als een bootwerker.

Diane probeert voor haar vijftienjarige zoon Steve (Antoine Olivier Pilon) te zorgen. Steve heeft ADHD en de zorginstellingen kunnen de jongen niet langer aan.

Zijn grensoverschrijdende gedrag, provocaties en agressieve teksten zijn bijna ondragelijk. Diane krijgt een beetje hulp van buurvrouw Kyla (Suzanne Clément).

Heftig trio

Het is een heftig trio en het vierkante beeldformaat maakt het de kijker bijna onmogelijk ze te ontwijken. De treurige momenten: hoe Steve zijn moeder een (gestolen) cadeau wil doen en hoe dat volkomen uit de hand loopt. De schokkende momenten: Steve die zijn moeder probeert te zoenen. De mooie momenten: Diane, Steve en Kyla, dansend.

Er wordt ontzettend mooi geacteerd. Mommy draait om moeder en zoon, maar de toevoeging van Kyla is in veel opzichten essentieel voor het verhaal. De tikje treurige buurvrouw komt, in tegenstelling tot de anderen, juist heel moeilijk uit haar woorden. Toch is zij de enige die die twee wat weet te kalmeren, en hoop te geven.

Bekijk de trailer:

Volhouden

Uiteindelijk is dát vooral het, knap uitgewerkte, centrale thema van Mommy. Is er voor zo’n moeilijke jongen als Steve hoop op een ‘normaal’ leven? Geluk? Een huwelijk zelfs, zoals Diana tegen het einde van de film even fantaseert? Een moeder zal nooit ophouden van haar kind te houden en te hopen, maar kan zij het ook allemaal volhouden?

Mommy is met een lengte van 139 minuten aan de lange kant. Dolan had de film heel goed op twee of drie eerdere momenten kunnen afsluiten. Maar zijn explosieve en tegelijkertijd genuanceerde cinema is hoe dan ook bijzonder. De scènes waarin het filmkader opeens even breder wordt raken je: een zeldzaam moment van bevrijding.

Te zien in 24 zalen