Verliefd op een ‘sans-papier’. Omar Sy heeft geen geldige verblijfspapieren, maar is meer dan welkom in het hart van Charlotte Gainsbourg. 3,5 sterren

De titel zet je op het verkeerde been. Er zit wel een dansscène in Samba, maar de Senegalees Samba Cissé zit dan aan de kant en zegt dat hij niet kan dansen.

Dat zijn we natuurlijk niet gewend van Omar Sy, de goedlachse zwarte acteur die in Intouchables nog helemaal los ging op Boogy Wonderland.

Duidelijker dan met die knipoog kunnen Olivier Nakache en Eric Toledano het niet maken. Ze regisseerden beide films, maar Samba is totaal anders dan Intouchables. Omar Sy brengt natuurlijk zijn charme weer mee, maar verwacht geen vrolijke buddy movie. De film is ook gewoon iets minder geslaagd. Samba mist het ritme en de magie.

Vriendelijke ogen

Samba ontmoet Alice (Charlotte Gainsbourg) in het asielzoekerscentrum. Hij woont en werkt al tien jaar in Frankrijk, maar zijn verblijfspapieren blijken niet in orde. Alice, een onzekere vrouw met een enorme burn-out, doet tijdelijk wat vrijwilligerswerk en helpt een vluchtelingeadvocate. Ze valt meteen voor Samba’s vriendelijke ogen, lach en brede tors.

Samba belandt in de illegaliteit en doet het ene baantje na het andere: in de bouw, als bewaker, vuilnis sorteren, glazen wassen… Hij moet altijd vrezen voor de politie. Ondertussen raakt hij bevriend met Jonas (Isaka Sawadogo) en Wilson (Tahar Rahim), een vrolijke Braziliaanse Don Juan die heel wat beter is in flirten dan Samba en Alice.

Bekijk de trailer:

Schuchtere schoolkinderen

En daarmee hebben we meteen een probleem van Samba te pakken. Hoe sympathiek Samba en Alice ook zijn, ze blijven zich wel héél lang gedragen als schuchtere schoolkinderen. Hoe kussen ze elkaar? "Klassiek of non-klassiek?" Boeien: we weten vanaf het begin dat ze elkaar toch wel zullen krijgen.

De romantische plot ontwikkelt zich op het eind pas, opeens. De rest van de film verspilt Samba eigenlijk veel te veel tijd met het zoeken naar Gracieuse, het liefje van zijn vriend Jonas, of het lijden onder slechte arbeidsomstandigheden. Alsof Olivier Nakache en Eric Toledano even vergeten zijn dat ze een liefdesverhaal vertellen.

Geluksshirt

Natuurlijk is het fijn wanneer filmmakers een poging doen om het zonder romkom-clichés te stellen, maar de mix van sociale betrokkenheid bij het lot van illegaal verblijvende vreemdelingen en romantiek werkt in Samba maar half. Zodra er iets uitgelegd moet worden over de situatie van de sans-papiers krijgen de dialogen iets geforceerds.

Aardige scènes zijn er wel, maar misschien is het probleem dat Alice nooit wérkelijk iets op het spel zet om bij Samba te zijn. En, omgekeerd, dat Samba’s intrede in haar bestaan Alice ook niet echt opvrolijkt. Tot de slotscène – waarin zij weer aan het werk gaat en zijn geluks-shirt draagt – dan is er even die zonnestraal. Samba swingt wel erg laat.

Te zien in 59 zalen