Filmrecensie: 20.000 Days on Earth - Iain Forsyth & Jane Pollard

Originele documentaire over Nick Cave is vooral bedoeld voor diehard Nick Cave-fans. Met verder Kylie Minogue en Ray Winstone.

Cave heeft als zanger van The Birthday Party (1980-1983) en vooral daarna van The Bad Seeds (1983-nu) een flink muzikaal oeuvre opgebouwd dat varieert van opzwepende rock tot sfeervolle ballades.

Daarnaast is hij actief als scenarioschrijver (The Proposition, Lawless) en schrijver (And the Ass saw the Angel). In 20.000 Days on Earth proberen filmmakers Iain Forsyth en Jane Pollard erachter te komen wat Cave drijft en inspireert.

De Cave-fan die zit te wachten op een stortvloed aan mooi archiefmateriaal uit de roemruchte jaren tachtig komt bedrogen uit: de eerste 20.000 dagen (toch bijna 55 jaar) van Cave (57 inmiddels) flitsen in duizelingwekkende vaart voorbij. De makers zijn meer geïnteresseerd in de Nick Cave van nu: een eloquente, goed geklede huisvader met gevoel voor humor, lichtjaren verwijderd van het aan heroïne verslaafde podiumbeest uit de jaren tachtig.

Zielenknijper

Niet dat we niets te weten komen over het verleden van Cave - we zien hem zelfs een uitgebreid bezoek brengen aan zijn psychotherapeut, die hem laat praten over zijn jeugdervaringen, zijn verhouding met zijn vader (die stierf toen Cave negentien jaar was) en zijn vroegste seksuele ervaringen. Zo neemt de zielenknijper de rol van interviewer over, wat best geestig werkt.

Andere personen met wie Cave gesprekken voert over zijn verleden zijn voormalig Bad Seeds-lid Blixa Bargeld, huidig Bad Seeds-lid Warren Ellis, acteur Ray Winstone (uit The Proposition) en zangeres Kylie Minogue. Die laatste zullen de meeste mensen wel herkennen, maar dat de anderen niet in een ondertitel worden voorgesteld wekt de indruk dat deze documentaire vooral voor Cave-fans en andere insiders bedoeld is.

Pretentieuze eikel

Alleen via een bezoekje aan zijn eigen archief krijgen we middels foto's en andere documenten een kijkje in het bewogen verleden van de zanger, die met gevoel voor zelfspot concludeert: "Ik was altijd al een pretentieuze eikel." Toch was het interessant geweest meer te zien uit de tijd dat Cave nog eens flink ontspoorde, zoals hij ooit deed tijdens een legendarisch VPRO-interview.

Maar goed, ook van de cleane Cave valt genoeg te genieten, want op zijn laatste plaat, Push The Sky Away, is hij in topvorm. We zien hem met twee versies van The Higgs Boson Blues, waarbij hij zich op het podium tot en soort gebedsgenezer ontpopt. Erg vermakelijk, net als de opnamesessie met een Frans kinderkoortje. Maar vooral aanbevolen voor Cave-fans dus.

3,5 ster | Te zien in zeventien zalen

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie